ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٠٣ - باب چهل و پنجم در صحبت

ابو الخير تيناتى‌[١] بجعفر بن [محمّد بن‌[٢]] نصير نامه نوشت كه وزر جهل‌[٣] درويشان بر شما بود زيرا كه شما بر خويشتن مشغول شدى‌[٤] از تأديب ايشان [باز مانديد[٥]] تا ايشان در جهل بماندند.

و چون صحبت كنى با آنكس كه برابر تو[٦] باشد عيبهاء او[٧] ناديد بايد كرد و آنچه او[٨] كند آنرا تأويلى نيكو كردن‌[٩] و اگر تأويلى نيابى خويشتن را ملامت كردن‌[١٠].

از استاد ابو على دقّاق [رحمه اللّه‌[١١]] شنيدم [كه‌] گفت ابن ابى الحوارى گفت ابو سليمانرا گفتم‌[١٢] فلانرا اندر دل من [هيچ‌[١٣]] قبول نيست ابو سليمان [نيز] گفت اندر دل من نيز هم‌چنانست و ليكن يا احمد مگر خلل از ماست‌[١٤] كه [ما] نه از جمله صالحانيم كه‌[١٥] ايشانرا دوست نداريم.

مردى با ابراهيم ادهم صحبت كرد چون مفارقت خواستند[١٦] كرد گفت اگر عيبى مى‌بينى بمن گوى‌[١٧] گفت من اندر تو هيچ عيب نمى‌بينم زيرا كه‌[١٨] من ترا

[١] - مب: بليانى گويد. غلط است.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: و جهل.

[٤] - مب: بخويشتن مشغول باشيد.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: با آن كى با تو برابر.

[٧] - مب: وى.

[٨] - مب: وى.

[٩] - اصل: او را تأويلى نهد بنيكويى.

[١٠]- اصل: ملامت خويش را كنى.

[١١] - مب: ندارد.

[١٢] - مب: احمد حوارى فرا سليمان دارانى گفت.

[١٣] - مب: ندارد.

[١٤] - مب: از ما خلل است.

[١٥] - مب: تا ما.

[١٦] - مب: خواست.

[١٧] - مب: ابراهيم او را گفت اگر بر من عيبى ديدى مرا تنبيه كن. ظ: ابراهيم را. متن عربى: قال له الرجل.

[١٨]- مب: هيچ عيب نديدم بر تو از آن كى.