ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٣٨ - باب چهلم در دعا

و بدانك خلافست ميان مردمان كه دعا فاضلترست يا خاموشى و رضا، گروهى گويند دعا بسر خويش عبادت است‌[١] از قول پيغامبر [صلّى اللّه عليه و سلّم كه‌[٢]] الدّعاء مخّ العبادة آنچه عبادت بود بدو قيام كردن، اوليتر از ترك زيرا كه‌[٣] حق حق است [سبحانه و تعالى‌[٤]] اگر بنده را اجابت نيايد[٥] [و] بمراد خويش نرسد بارى بحقّ خداى قيام نموده باشد[٦] زيرا كه دعا اظهار بندگى و درماندگى بود[٧].

[ابو حازم اعرج گويد اگر از دعا محروم مانم بر من دشوارتر باشد از آنك از اجابت‌[٨]].

و گروهى گفته‌اند خاموشى و مردگى در زير حكم و رضا دادن بآنچه از پيش‌[٩] رفته است از اختيار حق سبحانه و تعالى تمامتر و اولى‌[١٠].

واسطى ازين گفت‌[١١] اختيار آنچه‌[١٢] در ازل رفتست ترا بهتر از معارضه وقت.

و پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم خبر داد از حق تعالى گفت‌[١٣] هركه بذكر

[١] - مب: گفتند دعا مغز عبادات است. اصل: مطابق متن عربى است.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: پس دعا گفتن.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: اگر بنده اجابت نيابد.

[٦] - مب: كرده باشد.

[٧] - مب: و درماندگى است.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: بدانچ در سبق.

[١٠]- مب: اوليتر و تمامتر.

[١١] - مب: واسطى گويد.

[١٢] - اصل: بآنچه.

[١٣] - مب: و پيغامبر ٧ گفت خداى تعالى مى‌گويد.