ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٩٦ - باب پنجاه و دوم در سماع

گفت‌[١]] ايشان انصاراند، اندر ميان ايشان‌[٢] غزل گويند اگر [كسى‌[٣]] فرستادى كه گفتى:

براء بن عازب گويد از پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم شنيدم كه گفت قرآنرا [بآواز خوش خوانيد] كه قرآنرا نيكوى افزايد[٤] اين خبر دليلست بر فضيلت آواز خوش.

[انس رضى اللّه عنه گويد كه پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم گفت هر چيزى را حليتى است و حليت قرآن آواز خوش است‌[٥]].

و هم انس گويد كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و سلّم گفت دو آواز ملعونست، آواز ويل نزديك مصيبت‌[٦] و آواز ناى نزديك نعمت‌[٧]، مفهوم خطاب اين بود كه هرچه جز اين بود مباح بود[٨] [در غير اين احوال و الّا تخصيص باطل شود و اخبار درين باب بسيار آمده است‌[٩]].

و روايت كنند كه پيش پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم مردى گفت‌[١٠].

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: در ميان انصار.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - اصل: آفريد. بى‌شك غلط است از نويسنده.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: در تعزيت.

[٧] - مب: مزمار در نعمت.

[٨] - اصل: و اين مفهوم خطابست كه غير اين مباح است.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠] - مب: ٧ برخواندند.