نكند بر چيزى كه اندر شرع نكوهيده است‌[١] و لگام بدست هواى خويش ندهد و بر سبيل لهو نبود[٢] اندر جمله مباح است‌[٣] و هيچ خلاف نيست كه پيش پيغامبر صلّى اللّه عليه [و سلّم‌[٤]] شعرها برخوانده‌اند و انكار نكرد بر ايشان اندر خواندن اشعار[٥] چون سماع اشعار[٦] روا بود بى‌آواز خوش، حكم آن بنگردد بآنك آواز خوش كنند[٧] [اين ظاهر است ازين كار[٨]] پس بر مستمع آنچه واحب بود آن رغبتى تمام بود بر طاعت و ياد كرد آنچه خداى تعالى ساختست پرهيزگارانرا از درجات و او را بدان دارد كه از زلّتها بپرهيزد و اندر دل وى اندر حال، واردات صافى پيدا آرد مستحبّ بود اندر دين و شرع‌[٩] و بر لفظ رسول صلّى اللّه عليه و سلّم رفتست آنچه بشعر[١٠] نزديك بوده است هرچند قصد شعر نكرد [ه است‌] و مراد وى شعر نبود [ه است‌].

[١] - مب: بالحان و نغمتهاء مستلذ چون مستمع اعتقاد نكند بر محظورى و مذمومى در شرع

[٢] - مب: نشود.

[٣] - مب: بود.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: و برايشان انكار نكرده است در خواندن آن.

[٦] - اصل: سماع او.

[٧] - مب: بدان كى بآواز خوش سماع كنند حكم آن بنگردد.

[٨] - مب: ندارد.

[٩]- مب: پس بر مستمع واجب بود كى رغبتى تمام دارد در طاعتها و ياد كردن آنچ خداى تعالى پرهيزگاران را ساخته است از درجات و او را بر آن دارد كى پرهيز كند از زلتها و در حال واردهاء صافى و بيدار دل بود و مستحب بود در دين و در شريعت پسنديده بود. متن عربى: ثم ما يوجب للمستمع توفر الرغبة على الطاعات و تذكر ما اعد اللّه لعباده المتقين من الدرجات و يحمله على التحرز من الزلات و يؤدى الى قلبه فى الحال صفاء الواردات مستحب فى الدين و مختار فى الشرع. پس آنچه براى مستمع فزونى رغبت بر طاعت و يادآورى درجاتى كه خدا براى بندگان پرهيزگار خود آماده ساخته ايجاب كند و او را بر خوددارى از گناه وادارد و صفاء واردات را در حال بدل او رساند در دين مستحب و در شرع مطلوب است. هر دو مترجم سهو عظيم كرده‌اند.

[١٠] - مب: و بر لفظ مصطفى ٧ رفته است از آنچ فرا شعر.