ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٢١ - باب سى و هشتم در غيرت

و گروهى از مردمان گفته‌اند كه غيرت از صفات اهل بدايت بود و موحّد[١] غير را[٢] نبيند و اختيار صفت او نباشد [و ويرا نبايد[٣]] كه بدانچه اندر مملكت رود تحكّم كند بلكه حقّ سبحانه و تعالى اولى‌تر بچيزها آنچه خواهد[٤] ميكند.

ابو عثمان مغربى گويد غيرت صفات مريدان باشد اهل حقائق را نبود[٥].

شبلى گويد غيرت دوست غيرت بشريّت بر اشكال‌[٦] و غيرت الهيّت بر دلها.

و هم شبلى گويد غيرت الهى‌[٧] بر انفاس [از آن‌[٨]] بود كه ضايع بود اندر چيزى‌[٩] جز خداى عزّ و جلّ‌[١٠].

واجب چنان كند كه گوئى‌[١١] غيرت دوست غيرت حق بر بنده و آن [آن‌] بود كه خلق را اندر وى‌[١٢] نصيب نكند[١٣]، و او را ازيشان ربوده دارد و غيرت بنده حق را سبحانه و تعالى [آن بود[١٤]] كه احوال و انفاس خويش بغير حق مشغول ندارد نگويند بر خداى [تعالى‌] غيرت مى‌برم [و گويند خدايرا غيرت مى‌برم زيرا[١٥]]

[١] - مب: موجود. خلاف متن عربى است.

[٢] - مب: اغيار را.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: اوليتر كى آنچ.

[٥] - مب: غيرت نباشد.

[٦] - مب: بر تنها. متن عربى: فغيرة البشرية على النفوس.

[٧] - مب: الهيت.

[٨] - مب: ندارد.

[٩]- مب: كى ضايع شود بچيزى.

[١٠] - مب: تعالى.

[١١] - مب: آن بود كى گويند.

[١٢] - مب: با وى.

[١٣] - مب: نبود.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: ندارد.