ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٩٣ - باب سى و ششم در خلق

حسن بصرى گويد معنى اين آيه‌[١] و ثيابك فطهّر اينست كه خلق [نيكو] كن و نيكوخوئى پيشه گير.

گويند يكى را از عابدان گوسفندى بود روزى آن گوسفند را ديد بسه دست و پاى‌[٢] گفت اين‌كه كرد غلامى بود او را [غلام‌[٣]] گفت من كردم گفت چرا كردى گفت تا ترا اندوهگن كنم‌[٤] [عابد] گفت من اندوهگن كنم آنكس را كه ترا فرمود[٥] [يعنى شيطان‌[٦]] برو كه ترا آزاد كردم‌[٧].

ابراهيم ادهم را گفتند اندر دنيا هرگز شاد شدى‌[٨] گفت دو بار، يكبار نشسته بودم كسى فراز آمد و بر من شاشيد و ديگربار جائى بودم يكى فراز آمد و سيلى‌[٩] بر گردن من زد.

اويس القرنى را گويند چون كودكانرا چشم فرا وى‌[١٠] افتادى سنگ اندر وى انداختندى اويس گفت چون‌[١١] ازين چاره نيست بارى سنگ خرد[١٢] اندازيد تا

[١] - مب: معنى اينست.

[٢] - مب: يكى از عابدان ميشى داشت يك روز آن ميش را دست و پاى بسته ديد. اصل:

مطابق متن عربى است.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: كرده باشم.

[٥] - مب: آن را كنم كى ترا اين آموخت.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: كى تو آزادى از مال من.

[٨] - مب: هرگز شاد شده در دنيا.

[٩]- مب: يكى‌بار آن‌وقت شدم كه يكى بيامد و بر من بول كرد و ديگر آنك وقتى يكى بيامد و سيلى در. متن عربى: كنت قاعدا فجاء انسان فصفعنى. نشسته بودم يكى بيامد و سيلى بر من زد.

[١٠] - مب: بر وى.

[١١] - مب: گفتى اگر. بمتن عربى نزديك‌تر است.

[١٢] - مب: كوچك.