ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٠٩ - باب پنجاه و چهارم آنچه در خواب بدين قوم نمايند

مردمان گفت اين نه مردمانند[١]، مردمان آنانند[٢] كه در مسجد شونيزيّه‌اند، همه تنم بگداختند و جگرم‌[٣] بسوختند جنيد گفت‌[٤] چون بيدار شدم بشتافتم و آنجا شدم‌[٥] جماعتى را ديدم، سرها بر زانو نهاده و در تفكّر[٦] چون چشم ايشان بر من افتاد گفتند نگر تا غرّه نشوى بحديث اين پليد[٧].

نصرآبادى را بخواب ديدند بمكّه، پس مرگ‌[٨] او [ويرا] گفتند خداى با تو چه كرد گفت عتابى بكرد با من‌[٩] [چنانك بزرگواران كنند[١٠]] پس ندا كرد يا ابا القاسم پس از وصال‌[١١] انفصال گفتم نه يا ذا الجلال اندر لحد ننهادند مرا[١٢] تا باحد نرسيدم.

[ذا النون را بخواب ديدند گفتند خداى با تو چه كرد گفت از وى سه حاجت خواستم بعضى اجابت گردانيد اميد ميدارم ديگران نيز اجابت كند].

شبلى را بخواب ديدند پس مرگ و گفتند[١٣] خداى با تو چه كرد گفت مرا

[١] - مب: كدام مردمان.

[٢] - مب: ايشان‌اند.

[٣] - مب: كى تن من نزار بكردند و دل من.

[٤] - مب: گويد.

[٥] - مب: بمسجد شونيزيه رفتم.

[٦] - اصل: و تفكر كردند.

[٧] - مب: چون مرا ديدند گفتند حديث ابليس ترا غره نكند.

[٨]- مب: بمكه بخواب ديدند پس از مرگ.

[٩] - مب: با من عتاب كرد.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: اتصال.

[١٢] - مب: اندر لحدم ننهادند.

[١٣] - مب: پس از مرگ بخواب ديدند پرسيدند كى.