ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٧٢ - باب سى و پنجم در فراست

بدوام مراقبت و ظاهر [را] بمتابعت سنّت و حلال خوردن عادت گيرد[١]، فراست او هيچ خطا نيفتد[٢].

ابو الحسين نورى را پرسيدند كه فراست از چه خيزد گفت خداى [تعالى‌] ميگويد فأذا سوّيته و نفخت فيه من روحى فقعوا له ساجدين [هركه حظّ وى از آن نور تمامتر مشاهدت وى قوى‌تر و محكم‌تر وى بفراست راست‌تر نه‌بينى كه نفخ روحى را چگونه واجب گردد تا فريشتگان وى را سجود كردند چنانك حق تعالى گفت فأذا سوّيته و نفخت فيه من روحى فقعوا له ساجدين‌].

و اين [سخن‌[٣]] كه ابو الحسين نورى گفته است اندك مايه اشكالى و ابهام دارد بذكر نفخ روح و بتصديق آنرا كه ارواح قديم گويند و الّا نچنان‌كه ضعيف‌دلان آنرا دريابند[٤] كه هرچه نفخ و اتّصال و انفصال بر وى روا باشد تأثير را قابل باشد[٥] و تغيّر اندرو آيد و اين نشان محدث بود و خداوند تعالى تخصيص كرده است مؤمنانرا بديدارها و نورها[٦] تا بفراست چيزها بدانند[٧] و آن بحقيقت معرفتها باشد[٨] و برين حمل كنند قول پيغامبر [عليه الصّلوة و السّلام كه گفت‌[٩]].

المؤمن ينظر بنور اللّه اى‌[١٠] بعلمى و بصيرتى كه او را تخصيص كند[١١] بدان‌

[١] - مب: كند.

[٢] - مب: نكند.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: گفت اندك مايه ابهامست بذكر روح و تصديق ايشان كى روح را قديم گويند و نه چنانست كى دل ضعفا مى‌نمايد.

[٥] - مب: و قابل تأثيرات بود.

[٦] - مب: به بصاير و انوار.

[٧] - اصل: بدانند بدان.

[٨]- مب: باشد، مؤمنان را ببصاير. اصل: مطابق متن عربى است.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠] - مب: يعنى.

[١١] - مب: كرد.