ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٢٤٢ - باب پانجدهم در خشوع و تواضع

گويند مردى حكيم را ديدند[١] كه تره از سر آب [فرا] مى‌گرفت و ميخورد، اين مرد گفت‌[٢] اى حكيم اگر [تو] خدمت سلطان كنى ترا اين نبايستى خورد[٣] حكيم گفت اگر تو بدين قناعت كردى خدمت سلطانت نمى‌بايستى كرد[٤].

و گفته‌اند عقاب عزيز است در پريدن و چشم كس اندر وى نرسد و صيّاد اندر وى طمع نكند از بلندى كه پرد[٥]، چون طمع مردار كند فرود آيد و بدام گرفتار شود[٦].

و گويند چون موسى ٧ حديث طمع كرد بخضر ٧ گفت‌[٧].

لو شئت لتّخذت عليه اجرا. [گفت اگر مرادت بودى مزدى فراستدى‌].

خضر گفت ٧ هذا فراق بينى و بينك.

و گويند چون موسى اين بگفت ميان موسى و خضر عليهما السّلام آهوئى باستاد، هر دو گرسنه بودند آن نيمه كه از جانب موسى‌[٨] بود خام بود و آنك از جانب خضر[٩] بود پخته بود.

و اندر معنى اين آية كه انّ الابرار لفى نعيم. گفته‌اند اين قناعت باشد

[١] - مب: حكيمى را ديدند. ظ: مردى حكيمى را ديد.

[٢] - مب: او را گفتند.

[٣] - مب: بخوردن اين محتاج نباشى.

[٤] - مب: كنى بخدمت سلطان محتاج نباشى.

[٥] - مب: عزيز است در هوا دست هيچ صياد بدو نرسد.

[٦] - مب: خويشتن را بطمع در حباله صياد افكند.

[٧] - مب: در پيش خضر و گفت.

[٨]- مب: كه با موسى.

[٩] - مب: كه با خضر.