ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ١١٣ - باب سوم در تفسير الفاظى كى ميان اين طايفه رود و آنچه از آن مشكل بود

شعر

و انشدوا شعر

و انشدوا، شعر

و انشدوا شعر

معنى اين دو بيت آنست كى از دو گونه مستم يكى از عشق و ديگر از مى و كسى كى ازين دو مست بود كى باهوش آيد.

و بدانك صحو بر اندازه سكر بود هركه سكرش بحق بود صحوش بحق بود و هركه سكرش بحظّ آميخته باشد صحوش بحظّ پيوسته بود و هركه اندر حال محق بود اندر سكر معصوم بود و سكر و صحو اشارت كنند بطرفى از تفرقه، چون حقيقت را علم پيدا آيد صفت بنده فرياد و قهر بود و اندرين معنى آورده‌اند

شعر

قال اللّه تعالى فلمّا تجلّى ربّه للجبل جعله دكّا و خرّ موسى صعقا و اين كوه بدان سختى و قوت پاره‌پاره شد و موسى با صلابت رسالت بيفتاد

[١] - چنانست كه سعدى گويد: