ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧١٩ - باب پنجاه و چهارم آنچه در خواب بدين قوم نمايند

گفتم تو كئى گفت من يقينم‌[١] گفتم كجا نشينى‌[٢]. گفت اندر دل اندوهگنان و چون بازنگرستم‌[٣] زنى [را] ديدم، سياه كه از آن زشتر چيزى نديده بودم [گفتم‌] تو كئى‌[٤]. گفت [من‌[٥]] خنده. گفتم [تو[٦]] كجا باشى گفت اندر آن دل كه اندرو نشاط و شادى باشد[٧] [چون‌[٨]] بيدار شدم نيّت كردم كه هرگز نيز نخندم مگر كه بر من غلبه كند[٩].

[شيخ با عبد اللّه خفيف گويد رسول را صلّى اللّه عليه و سلّم بخواب ديدم كه مرا گفت كه هر آنكس كه راهى بشناسد بخداى عزّ و جلّ پس از آن راه بازگردد حق تعالى او را عذاب كند كه هيچكس را از عالميان چنان عذاب نكند[١٠]].

شبلى را بخواب ديدند گفتند خداى با تو چه كرد گفت تنگ فرا گرفتند مرا چنانك نوميد شدم چون مرا ديد بدان نوميدى‌[١١]، بر من رحمت كرد.

[ابو عثمان مغربى گفت بخواب ديدم كه كسى گويد يا با عثمان از خداى عزّ و جلّ بترس اندر درويشى‌[١٢] اگرچه بقدر كنجدى بود[١٣]].

[١] - مب: تو كيستى گفت گربه. متن عربى: فقال التقوى. من پرهيزگاريم. هر دو ترجمه غلط است.

[٢] - مب: باشى.

[٣] - مب: در هر دلى كى در وى اندوه باشد پس بنگرستم.

[٤] - مب: زشت‌ترين كسى پرسيدم كى تو كيستى.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: در هر دلى كى در وى شادى و نشاط بود.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: اعتقاد كردم كى نخندم الا از غلبه.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١]- مب: با من در شمار مناقشت كرد تا نوميد شدم چون نوميدى من بديد.

[١٢] - متن عربى، نسخه بغداد: اتق اللّه فى الفقراء. اصل: مطابق است با چاپ مصر و شرح زكريا.

[١٣] - مب: ندارد.