ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٩٩ - باب پنجاه و چهارم آنچه در خواب بدين قوم نمايند

بيدار شود باز ياد مى‌آرد آنچه او را متصوّر بوده است در حال خواب او[١].

و خاطرها كه بوى درآيد[٢] بود كه از جهت‌[٣] شيطان بود و بود كه از انديشه‌[٤] نفس بود و بود كه از فريشته‌[٥] بود [و بود] كه [از[٦]] تعريفى بود از خداى تعالى كه در دل تو بيافريند[٧].

و اندر خبر همى‌آيد كه راست‌ترين خواب شما خواب آنكس بود كه راست گوى‌تر باشد[٨].

و بدانك خواب بر اقسام است خوابى باشد بغفلت و خوابى بود بعادت و آن خوابى بود نه محمود بلكه معلول بود زيرا كه‌[٩] برادر مرگ است و در خبر آمده است كه خواب برادر مرگ است‌[١٠] [و] خداى تعالى ميگويد و هو الّذى يتوفّنكم باللّيل و ديگر جاى ميگويد[١١] اللّه يتوفّى الانفس حين موتها [و الّتى لم تمت فى منامها.

و گفته‌اند اگر اندر خواب خير كردى در بهشت خواب بودى‌[١٢]].

و گفته‌اند اندر بهشت خواب بر آدم افتاد ٧‌[١٣] حوّا را از وى‌

[١] - مب: و اين بيدارى يادش آيد آنچ در خواب ويرا صورت بسته بود.

[٢] - مب: پس آن خواطر و حديث كى در خواب ديده باشد.

[٣] - مب: قبل.

[٤] - مب: هواجس.

[٥] - مب: بخواطر ملك.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: از قبل( ظ: حق تعالى) بيافريند آن احوال در دل وى افتد.

[٨]- مب: و در خبرست كى راست‌گوى‌ترين كسى از شما خواب وى راستر بود.

[٩] - مب: خواب عادت و غفلتست و آن محمود نيست معلول است براى آن كى.

[١٠] - مب: چنان كى در خبرست كى النوم اخو الموت.

[١١] - مب: و گفت.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: و گويند چون آدم در بهشت بخفت.