ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٢٢ - باب پنجاه و سوم در اثبات كرامات اولياء

باب پنجاه و سوم در اثبات كرامات اولياء

بدانك پيدا آمدن كرامات بر اولياء جايز است‌[١] و دليل بر جواز آن آنست كه هر كار كه بودن آن صورت ببندد در عقل و حاصل شدن آن ادا نكند[٢] برداشتن اصلى از اصول، واجب بود وصف كردن حق تعالى بقدرت بر آفريدن‌[٣] آن و چون واجب بود آن در مقدور حق تعالى بايد كه روا بود حاصل شدن آن‌[٤] و پديد آمدن كرامات نشان صدق‌[٥] آنكس بود كه بر وى ظاهر گردد [اندر احوال و هركه صادق نبود كرامات روا نبود كه بر وى ظاهر گردد[٦]] و دليل برين آنست كه قديم سبحانه و تعالى ما را بشناساند[٧] تا ما فرق كنيم ميان آنك صادق بود اندر احوال و ميان‌

[١] - مب: روا بود.

[٢] - مب: بر جوازش آنست كى وى امرى است موهوم حدوث وى در عقل حصول وى ادا نكند.

[٣] - مب: ايجاد.

[٤] - مب: و چون بودن آن واجب كند مقدر سبحانه و تعالى هيچ باز ندارد حصول آن.

[٥] - مب: و ظهور كرامات علامت راستى.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: بشناسانى. ظ: بشناسانيد.