ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٦٥ - باب چهل و نهم در محبّت

جنيد گويد سرى رقعه بمن داد گفت ترا اين بهتر از هفتصد قصّه و حديث بعلوّ، اندرو نبشته بود[١].

شعر:

ابن مسروق گويد [كه‌] سمنونرا ديدم [در مسجدى‌] اندر محبّت سخن همى‌گفت قنديلهاى مسجد همه پاره‌پاره شد[٢].

ابراهيم بن فاتك‌[٣] گويد سمنون اندر مسجد بود، اندر محبّت سخن همى گفت، مرغكى [خرد[٤]] بيامد، [و] نزديك [وى‌] بنشست [نزديكتر مى‌آمد تا بر دست وى نشست‌[٥]] پس منقار بر زمين مى‌زد[٦] و خون از وى همى‌دويد تا بمرد.

[جنيد گويد هر محبّت كه از بهر غرضى بود چون آن غرض زايل شود آن محبّت زايل شود.

شبلى را در بيمارستان بغداد بازداشتند، جماعتى در پيش او شدند، ازيشان‌

[١] - مب: حديث و قصه چون نگاه كردم اين بيتها ديدم.

[٢] - مب: قنديلها همه بشكست.

[٣] - مب: ابراهيم مالك. اصل: ابراهيم بن قاتل. مطابق متن عربى اصلاح شد.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: و منقار بر دست مى‌زد. خلاف متن عربى است.