ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٥٦ - باب چهل و نهم در محبّت

از چيزى و چون حالى‌[١] كه محبّ‌[٢] را بود با محبوب از مخلوقان‌[٣] [آفريدگار[٤]] قديم سبحانه از آن [همه‌[٥]] منزّهست.

امّا محبّت بنده خدايرا حالتى بود كه از دل خويش يابد از لطف، آن حالت در عبارت نيايد[٦] و آن حالت او را بر تعظيم [حق تعالى‌[٧]] دارد و اختيار كردن رضاى او و صبر ناكردن ازو و شادى نمودن بدو و بى‌قرارى از دون او و يافتن انس بدوام ذكر او بدل‌[٨].

و محبّت بنده حق تعالى را از روى ميل و بهره يافتن‌[٩] نبود و چگونه تواند بود[١٠] و حقيقت صمديّت مقدّس است از دريافت و رسيدن بدو[١١] و محبّ را وصف كردن‌[١٢] باستهلاك در محبوب اوليتر بود از آنك او را وصف كنند ببهره‌

[١] - مب: مانند ميل يا شاد بودن بچيزى و هم‌چنين حالتى.

[٢] - اصل: محبت. غلط است.

[٣] - مب: يا محبوب را از مخلوقات: خلاف متن عربى است.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - اصل: بيابد آنرا از دل خويش كه عبارتى لطيف از آن حالت محبت بود. متن عربى:

تلطف عن العبارة. مترجم سهو عظيم كرده است.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: و ايثار رضاء وى و بى‌صبرى از وى و آرزومندى بوى و بى‌قرارى از وى و يافتن انس و شادى بدوام ذكر وى بدل.

[٩] - مب: ويرا متضمن ميلى نبود و احاطتى. متن عربى، نسخه بغداد: و ليست محبة العبد له سبحانه متضمّنة ميلا و لا احتظاظا: محبت بنده خداى را متضمن ميل و حظ يافتن نتواند بود كه مطابق اصل است. شرح زكريا، چاپ مصر: و لا اختطاطا. بخاء معجمه و طائين مهملتين. شيخ زكريا آنرا بدينگونه تفسير مى‌كند: اى كونه فى خط يحيط به.

و بى‌شك نسخه بغداد صحيح است.

[١٠]- مب: چون تواند بودن.

[١١] - مب: منزهست و مقدس از ادراك و احاطت.

[١٢] - مب: كنند.