ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٢٣ - باب چهل و هفتم در احوال اين طايفه وقت بيرون شدن از دنيا

جوانى شد و اين‌[١] جوان اندر [حال‌[٢]] نزع بود پيغامبر گفت صلّى اللّه عليه و سلّم‌[٣] خويشتن را چون مى‌يابى گفت اميد ميدارم بخداى و مى‌ترسم از گناهان خويش پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم‌[٤] گفت اميد و ترس اندرين‌وقت، جمع نيايد اندر دل مؤمنى‌[٥] الّا خداوند[٦] تعالى آنچه اميد ميدارد بدهد [ش‌[٧]] و از آنچه مى‌ترسد [ويرا[٨]] ايمن گرداند[٩].

[استاد امام رحمه اللّه گويد[١٠]] حال ايشان، بوقت نزع، مختلف بود[١١] بعضى از ايشان غالب [حال‌] هيبت بود و بعضى را غلبه، رجا بود و بعضى را كشف كند[١٢] [در آن حال كه او را سكون واجب كند و ظنّ نيكو].

ابو محمّد جريرى گويد اندر نزديك جنيد بودم بوقت‌[١٣] نزع، روز آدينه و روز نوروز بود[١٤] و وى قرآن همى‌خواند [و قرآن‌[١٥]] ختم كرد[١٦] گفتم اندرين حال يا ابا القاسم‌[١٧] گفت اوليتر از من باين كيست‌[١٨] و هم اكنون‌

[١] - مب: و آن.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: پيغامبر ٧ ويرا گفت.

[٤] - مب: اميد بخداى همى‌دارم و از گناه خويش مى‌ترسم.

[٥] - مب: در دل مؤمنى جمع نشود در چنين‌وقت.

[٦] - مب: كى خداى.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: كند.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١]- مب: اما اين طايفه را حال در وقت نزع مختلف بوده است.

[١٢] - مب: بود.

[١٣] - مب: شدم در حال.

[١٤] - اصل: روز آدينه بود روز نوروز.

[١٥] - مب: ندارد.

[١٦] - مب: تا ختم كرد.

[١٧] - مب: و من گفتم يا ابا القاسم درين‌وقت قرآن همى‌خوانى.

[١٨]- مب: بدين كى خواهد بود.