ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٨٢ - باب چهل و سيم در ادب

ملوك و اشعار عرب و اهل دين‌[١] بيشترين آداب ايشان، اندر رياضت نفس‌[٢] و بادب كردن جوارح و حدّها[٣] نگاه داشتن و ترك شهوات و اهل خاص‌[٤] بيشترين آداب ايشان اندر طهارت دل بود، و مراعات اسرار و وفا بجاى آوردن بعهدها و نگاهداشتن‌[٥] وقتها و با خاطرها نانگرستن‌[٦] و نيكوئى ادب اندر جايگاه طلب و اوقات حضور و مقامهاء قرب.

سهل بن عبد اللّه گفت هركه نفس خويش را قهر كند بادب، خدايرا باخلاص پرستيد[٧].

و گفته‌اند كمال ادب هيچكس را نبود[٨] مگر انبيا را و صدّيقانرا.

عبد اللّه مبارك گويد مردمان سخنها بسيار گفته‌اند اندر آداب‌[٩]، ما همى گوئيم‌[١٠] ادب شناخت‌[١١] نفس است.

[شبلى گويد گستاخى كردن بگفتار، با حق سبحانه ترك ادب بود.

ذو النّون مصرى گويد ادب عارف برتر از همه ادبها بود زيرا كه معروف او مؤدّب دل او بود[١٢]].

[١] - مب: و اهل عوام. اصل: مطابق متن عربى است.

[٢] - مب: در رياضتها بود.

[٣] - مب: وحد.

[٤] - مب: خواص.

[٥] - مب: در عهدها و نگه داشتن.

[٦] - اصل: بنگرستن: متن عربى: و قلة الالتفات الى الخواطر. و بخاطرها كم نگرستن.

[٧] - مب: پرستد باخلاص.

[٨]- مب: كس را صافى نشود. بمتن عربى نزديك‌تر است.

[٩] - مب: مردمان در ادب بسيار گفته‌اند.

[١٠] - مب: اما من مى‌گويم.

[١١] - مب: آداب شناختن.

[١٢] - مب: ندارد.