ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٨٠ - باب چهل و سيم در ادب

خداوندى او و طاعت داشتن او را[١] و بر شادى شكر كردن و بر سختى صبر كردن.

يحيى بن معاذ گويد چون عارف با خداى تعالى ادب دست بدارد[٢] هلاك شود با هلاك شوندگان‌[٣].

از استاد ابو على شنيدم [رحمه اللّه‌[٤]] كه [گفت‌[٥]] ترك ادب موجبى است كه راندن بار آرد هركه بى‌ادبى كند بر بساط، باز درگاه‌[٦] فرستند و هركه بر درگاه بى‌ادبى كند با ستوربانى‌[٧] فرستند.

حسن بصرى [را گفتند سخنها بسيار گفتند مردمان اندر ادب، اندر دنيا نافع‌تر كدامست و اندر آخرت كدام بكارتر است‌[٨]] گفت‌[٩] تفقّه اندر دين [است‌] و زهد در دنيا و شناخت آنچه خدايرا بر تو است.

يحيى بن معاذ گويد هركه بادب گردد با آداب خداى [تعالى‌] از جمله دوستان خداى [تعالى‌] گردد[١٠].

سهل گويد قوم‌[١١] استعانت خواستندى‌[١٢] بخداى [تعالى‌] بر كار خداى و صبر كردندى خدايرا بر آداب خداى تعالى‌[١٣].

[١] - مب: وى را.

[٢] - مب: بازدارد.

[٣] - مب: شدگان.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: با درگاهش.

[٧] - مب: با پايگاه ستورانش.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: گويد ادب.

[١٠]- مب: بود.

[١١] - مب: قومى.

[١٢] - مب: خواستند.

[١٣] - مب: بخداى تعالى و فرمان خداى صبر كردن بود. متن عربى: القوم استعانوا باللّه على امر اللّه و صبرو اللّه على آداب اللّه. اين قوم( صوفيان) بر فرمانهاى خدا بخدا يارى جستند و براى خدا بر آداب درگاه وى صبر كردند. مب: ناقص و غلط. اصل: مبهم است.