ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٧٤ - باب چهل و دوم در تصوّف

ابن جلّا را پرسيدند از معنى صوفى گفت او را بشرط علم ندانيم و ليكن درويشى دانيم مجرّد از اسباب، با خداى تعالى، بى‌مكان‌[١] و حق او را بازندارد از علم هيچ جاى‌[٢]، [او را صوفى خوانند[٣]].

[و گفته‌اند تصوّف بيفكندن جاه بود و سياه‌رويى در دنيا و آخرت‌].

ابو يعقوب مزابلى گويد تصوّف حالى بود كه نشان مردمى در وى گم باشد[٤].

ابو الحسن‌[٥] سيروانى گويد صوفى با واردات باشد نه با اوراد[٦].

از استاد ابو على [رحمه اللّه‌[٧]] شنيدم [كه‌] گفت نيكوترين چيزى كه اندرين گويند آنست كه گويند اين طريقى است كه نشايد مگر آن قوم را كه خداى عزّ و جلّ [مزبلها[٨]] بارواح ايشان [روبد[٩]].

و هم او گفت [روزى‌[١٠]] درويشى را هيچيز نبود[١١] مگر جانى و بر سگان اين درگاه عرضه كردند بازان ننگريستند[١٢].

استاد امام ابو سهل صعلوكى [رحمه اللّه‌[١٣]] گفت‌[١٤] صوفيى [اعراض‌]

[١] - مب: از شرط علم نمى‌دانم چيزى و لكن فقيرى دانم مجرد از اسباب كان مع اللّه بلا مكان.

[٢] - مب: مكان.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - اصل: نباشد. غلط است.

[٥] - مب: بلحسين. اصل: مطابق متن عربى است.

[٦] - اصل: با او ارادت باشد نه ورد. خلاف متن عربى است.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: صوفيى را هيچ‌چيز نبود.

[١٢]- مب: عرض كردند هيچ سگ بدان ننگريست.

[١٣] - مب: ندارد.

[١٤] - مب: گويد.