ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٤٤ - باب چهلم در دعا

و گوسفندان دارد و دل وى باز آن است‌[١] و من دعاء بنده مستجاب نكنم كه دل وى بجائى ديگر باشد. موسى بدان مرد گفت مرد بدل‌[٢] با خداى [تعالى‌[٣]] گشت حاجت وى روا شد.

[امام‌[٤]] جعفر صادق را [٧‌[٥]] گفتند چونست كه دعا ميكنيم و اجابت نمى‌آيد[٦] گفت زيرا كه ميخوانيد و او را[٧] نمى‌دانيد.

از استاد ابو على [دقّاق‌] شنيدم كه [گفت‌] يعقوب ليث را علّتى رسيد كه طبيبان در آن، همه درماندند[٨] و او را گفتند در ولايت تو نيك مردى است، او را سهل [بن‌] عبد اللّه خوانند[٩] اگر او ترا دعا كند اميد آن بود كه خداى تعالى ترا عافيت‌[١٠] دهد سهل را حاضر كردند [ويرا] گفت مرا دعا كن [سهل‌] گفت دعا چون كنم ترا و اندر زندان تو مظلومانند هركه در زندان تو است همه رها كن، همه رها كرد[١١]. سهل گفت [يا رب چنانك‌[١٢]] ذلّ معصيت او را[١٣] بنمودى عزّ طاعت ويرا[١٤] بنماى و ويرا [ازين رنج‌[١٥]] فرج فرست، در وقت شفا پديد آمد مالى بر سهل عرضه كردند نپذيرفت‌[١٦]. گفتند اگر فرا پذيرفتى و همه بدرويشان نفقه‌

[١] - مب: و دلش با گوسفندان خويش مشغول است.

[٢] - مب: بگفت باخلاص دل.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: نمى‌يابيم.

[٧] - مب: كسى را مى‌خوانيد كى او را.

[٨] - مب: بديد آمد كى اطبا از آن عاجز شدند.

[٩] - مب: گويند.

[١٠]- مب: شفا.

[١١] - مب: بفرماى تا هر كى در زندان‌اند همه را رها كنند بفرمود تا چنان كردند.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: ذل معصيتش.

[١٤] - مب: عز طاعتش.

[١٥] - مب: ندارد.

[١٦] - مب: قبول نكرد.