ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٤٩ - باب سى و سيم در ذكر

منزلت خويش نزديك خداى تعالى بداند، بگوى بنگر تا منزلت خداى تعالى نزديك تو چگونه است‌[١] خداى تعالى بنده را بدان منزلت دارد نزديك خويش كه بنده دارد خداى خويش را[٢].

محمد فرّا گويد از شبلى شنيدم [كه‌] گفت نه خداى ميگويد هركه مرا ياد كند بازو نشسته‌ام‌[٣] چه فايده يافتى از نشستن با حق [جلّ جلاله‌[٤]].

عبد اللّه بن موسى السّلامى گويد شبلى مجلس [مى‌] داشت روزى و اين بيتها همى‌گفت.

و از خصايص ذكر [يكى‌] آنست كه بوقت نبود كه هيچ‌وقت نبود از اوقات‌[٥] الّا كه بنده مأمورست بذكر خداى تعالى امّا فرض و امّا مستحب‌[٦]، [و] نماز

[١] - مب: گو منزلت خداى تعالى نزديك خويش بدان.

[٢] - مب: كى ايزد تعالى بنده را آنجا فرود آرد كى وى خويش را.

[٣] - مب: انا جليس من ذكرنى، من هم‌نشين آنم كى مرا ياد كند. اصل: غلط است.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: كه موقت نيست بوقتى زيراك هيچ‌وقت نيست.

[٦] - مب: اما فريضه و اما سنت.