اين مردم منافق زشت دو رويه را ***** خوف از خداى واحد فرد يگانه نيست
دارند تيرها به كمان بر نهاده ليك ***** جز پيكر تو ناوكشان را نشانه نيست
بهر گلوى اصغر تو تير كينه هست ***** وز بهر كودكان تو جز تازيانه نيست
هشدار اى كبوتر بام حرم كه بس ***** دام است در طريق و اثر ز آب و دانه نيست
بس عذرها به كشتنت آراستند ليك ***** جز كينه‌ى تو در دل ايشان بهانه نيست
جانم فداى خاك قدوم تو شد ولى ***** مسكين سرم كه بر در آن آستانه نيست
اين گفت و مست جرعه‌ى صهباى وصل شد
عكس فروغ دوست بُد و سوى اصل شد
چون كاروان غصّه به گيتى نزول كرد ***** اوّل سراغ خانه‌ى آل رسول كرد
مهمان مصطفى شد و هر دم حكايتى ***** با مرتضى و با حسنين و با بتول كرد
از عترت رسول خدا هر كه را شناخت ***** افسانه‌اى سرود كه او را ملول كرد
تا نوبت ملال شه تشنه لب رسيد ***** آن شاه را به باختن جان عجول كرد
در صدر دفتر شهدا آمد از نخست ***** امضاى خود نوشت و شهادت قبول كرد
بار امانتى كه فلك ز آن ابا نمود ***** برداشت تا شفاعت مشتى جهول كرد
آن تن كه داشت بر كتف مصطفى صعود ***** بر خاك قتلگاه ز بالا نزول كرد
و آنگه به خط و خاتم مستوفى قضا ***** سرمايه‌ى برات شفاعت وصول كرد
آه از دمى كه تاخت ز ميدان به خيمه‌گاه ***** وز خيمه باز جانب ميدان عدول كرد
در شأن خويش و مرتبت خود به نزد حق ***** گفت آن چه هيچكس نتواند نكول كرد
اتمام حجّت ازلى را به صد زبان ***** با آن گروه بى‌خرد بو الفضول كرد
چندى ميان معركه «هل من مغيث»١ گفت
چندى به فضل خود ز پيمبر حديث گفت
چندان كزين مقوله بر آن قوم بى‌ادب ***** برخواند آن ستوده شه ابطحى نسب
يك تن نداد پاسخ وى را وز اين قِبَل ***** آزرده گشت خاطر شاهنشه عرب
آمد به قتلگاه به بالين كشتگان ***** ر فرياد كرد با جگرى خسته از تعب:
«كاى دوستان مَحرم و ياران محترم ***** اى همرهان نيك و رفيقان منتخب
اى اكبر جوانم و عبّاس صفّشكن ***** ر اى مسلم بن عوسجه، اى حُرّ و اى وهب
رفتيد جمله در كنف رحمت خدا ***** خورديد نوشداروى غفران ز فيض ربّ
من مانده‌ام غريب در اين دشت پربلا ***** محزون و داغديده، جگرخون و تشنه لب
خيزيد و بر غريبى من رحمتى كنيد ***** كامروز گشته صبح اميدم چو تيره‌شب
كشتند ياوران مرا جمله بى‌گناه ***** خستند كودكان مرا جمله بى‌سبب

[١] هل من مغيث: آيا فريادرسى هست‌؟