خورشيد خون گريست به دامان صبح و شام ***** خون شد دل سپهر هم از داغداريت
چون قلب بى‌قرار كه جان برقرار ازوست ***** حق را قرار تازه شد از بى‌قراريت
نشنيد گوش هيچ كس زارى تو را ***** ما زان سبب به جاى تو داريم زاريت
زانرو ز حد گذشت غم بى‌شمار تو ***** تا هر دلى كند به غمى غمگساريت
غافل كه ساخت كار خود از زخم جان خويش ***** آن سنگدل كه زد به جگر زخم كاريت
هم پاى مرگ رفت ز جاى از صلابتت ***** هم چشم صبر خيره شد از بردباريت
زان در كنار نعش جگر گوشه ماندنت ***** وان از ميان خون جگران بركناريت
زان در كمال حلم و سكون كارسازيت ***** وان بالَهيب١ سوز درون سازگاريت
هم اختيار زندگيت دور از اضطرار ***** هم اضطرار مرگ و حيات اختياريت
وجه اميد ما به تو اين بس كه حق فزود ***** با نااميدى از همه، اميدواريت
اى دل فداى مهر تو از مهربانيت ***** وى جان نثار جان تو از جان نثاريت
پركارى از كسالت ما، عيش و طيش٢ تو ***** غمخوارى از مصيبت ما نوشخواريت
مظلوم حق، شهيد فتوت، قتل عدل
ميزان دين، صراط هدايت، دليل عدل

٤
كو غم رسيده‌اى كه شريك غم تو نيست ***** يا داغديده‌اى كه به دل محرم تو نيست
الاّ تو خود كه سوگ و سرورت برابرست ***** يك اهل درد نيست كه در ماتم تو نيست
هر دردمندِ زخم درون را علاج درد ***** با ياد محنت تو، به از مرهم تو نيست
جان داروى تسلى از اندوه عالمى ***** الاّ كه در تصورى از عالم تو نيست
با جان نثاريت گل باغ بهشت نيز ***** شايسته‌ى نثار تو و مقدم تو نيست
ملك تو را به ملك سليمان چه حاجت است ***** ديو جهان حريف تو و خاتم تو نيست
هفت آسمان مسخّر هفتاد مرد توست ***** خيل زياد، مردِ سپاهِ كم تو نيست
از بس به روى باز پذيراى غم شدى ***** گفتى كه غم حريف دل خرّم تو نيست
با شاديى كه از تو عيان ديد وقت مرگ ***** پنداشت پير حادثه كاين غم، غم تو نيست
چون خود پاك كامد و رفتِ نَفَس از اوست ***** ما را دمى كه هست به جز از دم تو نيست
عصيان نداشت جنت هفتاد آدمت٣ ***** در جنت خدا هم، چون آدم تو نيست
آزاده را ز مؤمن و كافر هواى توست ***** يك سرفراز نيست كه سر در خَم تو نيست

[١] لهيب: زبانه‌ى آتش، شعله‌ى آتش سوزش.

[٢] طيش: بيدماغى، تعب، اضطراب، تندمزاجى و خشم.

[٣] هفتاد آدم: منظور ياران با وفاى حضرت امام حسين (ع) است.