شادمان زهرا شد از ديدار او ***** بوسه زد بر خنجر و رخسار او
در مَلَك افتاد شور و همهمه ***** بوسه زد بر حنجرش چون فاطمه
لرزه در نُه طاق افلاك اوفتاد ***** نقش «ثار اللّه» چو بر خاك اوفتاد
يثرب آن شب كربلا زاييده بود ***** تك سوار دشت (لا) زاييده بود
زاده شد در دامن يثرب حسين ***** پاسدار خندق و بدر و حنين
تا گردش زمانه و ليل و نهار هست ***** نام حسين هست و حسينى شعار هست
اين نام پرشكوه بر اوراق روزگار ***** جاويد هست تا ورق روزگار هست
تا در دلى ز شوق حقيقت زبانه‌اى است ***** زين حق‌پرست در همه جا، حق‌گزار هست
تا موج مى‌خروشد و تا بحر مى‌تپد ***** ياد از خروش او به صف كارزار هست
تا سرزند سپيده و تا بشكفد سحر ***** خورشيد روى او به جهان آشكار هست
تا عدل هست، رايتِ او هر طرف به پاست ***** تا ظلم هست، نهضتِ او استوار هست
تا در زمانه رسم يزيد است برقرار ***** سوداى دادخواهى او برقرار هست
تا لاله سرزند ز گريبان كوهسار ***** دلها ز داغ اصغر او، داغدار هست
اى برترين شهيد كه هركس خداى را ***** با چشم دل شناخت، تو را دوستدار است
هرگز مباد خاطر ما خالى از غمت ***** تا گردش زمانه و ليل و نهار هست١

***
آرزوى كربلا دارد دلم ***** يك جهان شور و نوا دارد دلم
هفت وادى گر بود تا كوى دوست ***** ديده‌اى راه آشنا دارد دلم
گرچه صد دام است در هرگام من ***** از قضا پروا كجا دارد دلم‌؟
تير اگر بارد در اين ره گو ببار ***** جوشن از حرز ولا دارد دلم
آب حيوان گر به ظلمات اندر است ***** پرتو صدق و صفا دارد دلم
خار و خارا سدّ راه وصل نيست ***** پرنيان در زير پا دارد دلم
غافلى از شور و حال عاشقان ***** اى كه مى‌پرسى چه‌ها دارد دلم
كربلا دار الشّفاى عاشق است ***** روى بدان دار الشّفا دارد دلم
مى‌روم همراه جانبازان عشق ***** چشم يارى از خدا دارد دلم

***

ياد سياووش:
عالم از زمزمه‌ى حسن تو خاموش مباد ***** رهروان را سفر عشق فراموش مباد
تا پر از همهمه‌ى زاغ نگردد گلزار ***** عندليب چمن از زمزمه خاموش مباد
كنج ميخانه كه ميدان بلا جويان است ***** خالى از زمره‌ى رندان قدح نوش مباد

[١] سرود درد؛ ص ٣٦٤.