٢
شاهنشهى كه كشور دل تختگاه اوست ***** محنت، سپاهدار و مصيبت، سپاه اوست
آن سيّدِ حجاز كه در كيش اهل راز ***** كفر است سجده‌اى كه نه بر خاك راه اوست
آن بى‌كسى كه با همه آهن‌دلى، سنان ***** بر زخم دل ز طعن سَنان عذر خواه اوست١
هر زخم او دهانى و پيكان زبان آن ***** و آن جمله يك زبان به شهادت گواه اوست
گفتى گناه او چه، كه شمرش گلو بريد ***** انصاف وجود و رحم و مروّت گناه اوست
گويى كه سقف چرخ چرا شد سياه‌پوش‌؟ ***** از دود آتشى است كه در خيمه‌گاه اوست
جز اينكه شد زيارت او زندگى فزا ***** ديگر چه چاره بهر غم عمركاه اوست
بر كربلاى او نرسد فخر كعبه را ***** كان يوسف عزيز امامت به چاه اوست
سبط نبى فروغ ده جرم نيّرين٢
رخشنده آفتاب سپهر وفا حسين

٣
اى دل، اگر ترا قدرى درد دين بود ***** قدر حسين و تعزيه‌اش بيش از اين بود
انصاف ده كه جسم تو بر خوابگاه ناز ***** وانگه به خاك آن بدن نازنين بود؟
اين شرط دوستى است كه او تشنه لب شهيد ***** ما را به كام، شربتِ ماء مَعين٣ بود؟
ما آب سرد را به تكلّف خوريم و او ***** سيراب ز آب خنجر شمر لعين بود؟
ما اشك از او مضايقه داريم و چشم ما ***** بر چشمه سار كوثر و خلد برين بود؟
ما آب شور بسته بر او، كوفيان فرات ***** اين فرق بين كه با اثر مهر و كين بود؟
او بى‌دريغ سر دهد از بهر ما به تيغ ***** ما را دريغ از او دلى اندوهگين بود
ما پروريم جسم خود از ناز و اى دريغ ***** كان جسم ناز پرور او بر زمين بود
عشرت كنيم و تعزيه‌اش مى‌نهيم نام ***** حاشا كه رسم و راه محبّت چنين بود
هر لحظه سرگذشتى از او گوش مى‌كنيم
ناگشته زيبِ گوش، فراموش مى‌كنيم

٤
اى چرخ، از كمان تو تيرى رها نشد ***** كازاده‌اى نشان خدنگ٤ بلا نشد
دور تو بر خلاف مراد است، اى دريغ ربس كام ناروا شد و كامت روا نشد
از بو البشر گرفته بگو تا به مصطفى ***** آن كيست كز تو خسته‌ى تيغ جفا نشد
آدم نشد جدا ز تو از گلشن بهشت‌؟ ***** يا نوح از تو غرقه‌ى بحر فنا نشد؟

[١] منظور از سِنان در مصرع اول نيزه است و طعن سَنان در مصرع دوم ضربتى است كه سنان بن انس با نيزه بر آن حضرت وارد آورد.

[٢] نيّرين: آفتاب و ماه.

[٣] ماء معين: آب پاك و روان و گوارا.

[٤] خدنگ: تير.