تسلّى داد اهل البيت را با چشم تر و آنگه ***** به ميدان شهادت راند مركب با شتاب آخر
چو كرد اتمام حجّت را و نشنيدند بى‌دينان ***** طلب فرمود بهر تشنگان يك جرعه آب آخر
طلب فرمود آب بى‌بها زان بى‌حيا مردم١ ***** ندادند آب و از شمشير دادنش جواب آخر
برآورد از ميان شمشير آتشبار چون حيدر ***** بزد خود را به قلب آن شياطين چون شهاب آخر
زدند از هر طرف تيغ و سنانش آن قدر بر ***** كه از زين بر زمين آمد ز زخم بى‌حساب آخر
سر چون آفتابش بر سنان كردند و جسمش را ***** بروى خاك افكندند اندر آفتاب آخر
سرش چون شمس دائر٢ ليك اندر شهر شام آمد
تنش چون قطب ساكن ليك با خاكش مقام آمد

٧
نمى‌گويم كه از سُمّ ستورانش بدن چون شد ***** همى گويم كه صحرا پاك از آن تن غرقه در خون شد
نمى‌گويم به خرگاهش چه كردند از پس كشتن ***** همى‌گويم كه دود از خيمه‌گاهش تا به گردون شد
نمى‌گويم چه شد وقتى كه او را خاك شد مسكن ***** همى گويم كه يكسر بى‌سكون اين ربع مسكون شد
نمى‌گويم شب اول چه آمد بر سرش، اما ***** همى گويم كه مهمان خانه‌ى خولى ملعون شد
نمى‌گويم كه چون شد خاتم از دست سليمانى ***** همى گويم كه ز دستش همره انگشت، بيرون شد
نمى‌گويم چه شد ليلى پس از مرگ على اكبر ***** همى گويم كه در كوه و بيابان، همچو مجنون شد
نمى‌گويم چه شد در راه و بيره پاى طفلانش ***** همى‌گويم همه پرآبله در كوه و هامون شد
نمى‌گويم دل اهل و عيالش چون شد از اين غم ***** همى گويم كه خون گشت و ز راه ديده بيرون شد
نمى‌گويم كه جسم بهتر از جانش چه شد ليكن ***** همى گويم سه روز افتاده بود آنگاه مدفون شد
نمى‌گويم چه شد چشم «صبورى» اندرين ماتم ***** همى گويم ز سيل اشك، رشك رود جيحون شد
نبى گر عهد فرمودى بر اولادش جفا كردن
فزونتر زين نمى‌كردند بر عهدش وفا كردن

٨
فلك آخر خرابه جاى آل مصطفى دادى ***** عيال مصطفى را خانه‌ى بى‌سقف جادادى
حسين اندر عراق آمد چو از ملك حجاز آخر ***** به آهنگ مخالف كشتن او را صلا دادى
به كام پور بوسفيان ولى اللّه را كشتى ***** به قتل سبطّ احمد كام اولاد زنا دادى
ربودى گوشوار از گوش عرش كبريا و آنگه ***** به پيش چشم زينب جلوه در طشت طلا دادى
تسلّى خواستى از اين جفاها خواهرانش را ***** حسينى را گرفتى، بدره‌ى زر خونبها دادى
گرفتى از سليمان خاتم و دادى به اهريمن ***** ز حق، حق از چه بگرفتى و باطل را چرا دادى‌؟
نمودى خشك گلزار نبوّت را ز بى‌آبى ***** به باغ كفر نخل شرك را نشو و نما دادى

[١] حسين (ع) هيچگاه تقاضاى آب نكرد. ر. ك. به ارشاد شيخ مفيد.

[٢] شمس دائر: خورشيد گردان.