سفر سرخ:
سيل خون تو ز صد وادى نخجير گذشت ***** بر تو اى شير، چه در جنگل شمشير گذشت
شعله زد زخم تو بر خيمه‌ى خورشيد و غمت ***** نيزه‌اى گشت و ز قلب فلك پير گذشت
اى كماندار هزار آهوى شوريده‌ى عشق ***** چون شد از دشتِ تنت قافله‌ى تير گذشت‌؟
حجم توفانى خونِ تو بنازم، كه چه زود ***** از سر كاخ بلند زر و تزوير گذشت
سفر سرخ تو، خوش باد كه در هر نفسش ***** كاروانى دگر از جاده‌ى زنجير گذشت
من چه گويم، كه به درگاه عبوديّت دوست ***** وصف مشتاقى‌ات از عهده‌ى تقرير گذشت
روح معراجى‌ات از جاذبه‌ى قصّه‌ى خاك ***** نام خورشيدى‌ات از مرز اساطير گذشت
تا بهار تو به چاووشى هجران پيوست ***** ناله حتّى ز دلِ بلبل تصوير گذشت
دوش در گلشن يادت شدم از هوش، آنگاه ***** كز برم رايحه‌ى صد گل تكبير گذشت
نيست در باور گنجايش اوراق زمان ***** بر دلم آنچه از اين سوگ جهانگير گذشت

***

سقّاى تشنه:
سقّاى تشنه، اى همه عالم فداى تو ***** بگذار سيل اشك فشانم به پاى تو
باران گريه‌هاى صميمانه‌ى من است ***** تاوان تشنه ماندن اهل سراى تو
بعد از هزار سال خدا را هنوز هم ***** جارى‌ست اشك ما همه در كربلاى تو
در خيمه كودكان حسين‌اند تشنه‌لب ***** از كار مانده دست ز شانه جداى تو
وقتى كه مشك خويش به دندان گرفتى، آه ***** چشم فلك پر آب شد از ماجراى تو
اى ماه هاشمى كه جهان مست حسن توست ***** كلك خيال من چه كند با لقاى تو؟
ما قرن‌ها ز داغ غمت گريه مى‌كنيم ***** دردا كه نيست گريه، اميرا، سزاى تو
اسطوره‌ى رشادتى و غيرتى و جهاد ***** تا حشر باد مسند خورشيد جاى تو
اى كشته‌ى عطش، عطش عشق آفتاب ***** آغوش آب‌هاى جهان خونبهاى تو
تصوير مشك خالى‌ات از ديده كى رود ***** سقّاى تشنه، آه بميرم براى تو

***
باز در جان جهان يكسره غوغاست حسين! ***** اين چه شورى است كه از ياد تو برپاست حسين!
اين چه رازى است كه صد شعله فرو مرد و هنوز ***** روشن از داغ تو ظلمت‌كده‌ى ماست حسين!
تا قيامت نرود نقش تو از لوح ضمير ***** حيرتم كشت، بگو اين چه معمّاست حسين!
گرچه شد جوهر عشق از قلم عاطفه پاك ***** رقم مهر تو بر صفحه‌ى دلهاست حسين!
دامن از شوق تمنّاى تو گلزار صفا ***** سينه از آتش سوداى تو سيناست حسين!
راهيان حرم قدس تو با شهپر عشق ***** همه رفتند و جهان محو تماشاست حسين!
گرنه خون تو ثمر داد به ميدان بلا ***** اين همه شور شهادت به چه معناست حسين!