پس گفت: كاى گروه چه گوييد در جواب ***** خواهد چو دادِ ما ز شما داور حسين‌؟
جنبان شود زمين قيامت ز اضطراب ***** گيرد چو ساق عرشِ علا مادر حسين
گريان شود جن و ملك چون به روز حشر ***** گيرد به گريه دامن جد، دختر حسين
اجر نبى مودّت قُربى مگر نبود ***** گرديد پس جدا ز چه از تن سر حسين
داغى نباشد اينكه رود سوز او برون ***** تا روز حشر از جگر خواهر حسين
بگذشت آنچه بر دل زينب ز درد و غم
بگذشتى ار به كوه فرو ريختى ز هم

٩
در دشت كين سكينه چو بر شاه دين گريست ***** برخاست شورشى كه زمان و زمين گريست
گريان شدند يكسره كروبيّان قدس ***** كرسى به لرزه آمد و عرش برين گريست
ابليس شد ز كرده پشيمان و شرمناك ***** جبريل ناله كرد و رسول امين گريست
بر آسمان فرشته ز غم جامه چاك كرد ***** وز سوز دل به خلد برين حور عين گريست
اسبان به زير زين و ستوران به زير بار ***** از درد هر كه بود در آن دشت كين گريست
از تاب خشم، آتش دوزخ زبانه زد ***** بر خود جهان ز بيم جهان آفرين گريست
چون لاله رنگ روى زمين چون گه وداع ***** از سوز دل بر آن تن چون ياسمين گريست
پس گفت: «اى پدر ز چه بر خاك خفته‌اى
بى‌سر به خاك با تن صد چاك خفته‌اى‌؟»

١٠
آن تن كه بود دامن زهراش جاى خواب ***** عريان فتاده بود سه روز اندر آفتاب
زان لعل لب كه آب حيات رسول بود ***** كردند كوفيان جفا پيشه منع آب
چون آب بهر كودك بى‌شير خويش خواست ***** از كينه جز به تير ندادش كسى جواب
روزى كه خلق جمله برآرند سر ز خاك ***** بر دستها گرفته ز اعمال خود كتاب
سيماب وار لرزه به عرش برين فتد ***** چون از پس سرادق عزّت رسد خطاب
افكنده انبيا همه از بيم سر به زير ***** در كوه و دشت لرزه از هيبت عتاب
با نامه‌ى سيه چه بود عذر آن گروه ***** آيند سرافكنده چو در موقف حساب
ترسم كه دست خويش چو زهرا بر سر زند
دوزخ به خشم آيد و بر خشك و تر زند

١١
چون سوى شام قافله‌ى كربلا شدند ***** گفتى ز شهر غم به ديار بلا شدند
فرياد «الوداع» برآمد ز اهل بيت ***** در قتلگاه از شهدا چون جدا شدند
سرها ز تن شدند به فرسنگها جدا ***** بر عزم ره روانه چو قوم دغا شدند