داغ حسين:
محرّم آمد و نو كرد درد و داغ حسين ***** گريست ابر خزان هم به باغ و راغ، حسين
هزار و سيصد و اندى گذشت سال و هنوز ***** چو لاله بر دل خونين شيعه داغ حسين
به هر چمن كه بتازد سموم باد خزان ***** زمانه ياد كند از خزان باغ حسين
هنوز ساقى عطشان كربلا گويى ***** كنار علقمه افتاده با اياغ حسين
اگر چراغ حسين به خيمه شد خاموش ***** منوّر است مساجد به چلچراغ حسين
خدا به نافه‌ى خلدش دماغ جان پُر داشت ***** كه بوى خون فكند رخنه در دماغ حسين
فراغ از دو جهان داشت با فروغ خداى ***** خداى را چه فروغى‌ست در فراغ حسين
يزيد كو كه ببيند به ناله قافله‌ها ***** گرفته از همه سوى جهان سراغ حسين

***

جلوه‌ى زينب:
محرم آمد و آفاق مات و محزون شد ***** غبار محنت اين خاكدان به گردون شد
به جامه‌هاى سيه كودكان كو ديدم ***** دلم به ياد اسيران كربلا خون شد
به ياد تشنه لبان كنار نهر فرات ***** كنار چشم من از گريه رود كارون شد
چه آتشى است كه مى‌جوشد اشكها گويى ***** كه چشم‌ها همه كارون و سينه كانون شد
سرو برى كه رسول خداش مى‌بوسيد ***** به زير سمّ ستوران، خداى من چون شد؟
حماسه‌اى ست حسين از حماسه‌ها ما فوق ***** هر آن حماسه كه در وى رسيد مادون شد
به خيمه‌هاى امامت، چنان زدند آتش ***** كه آهوان حرم سر به دشت و هامون شد
رسيد نوبت زينب كه شيرزاد على‌ست ***** جهان به حيرت ازين سربلند خاتون شد
به دوش، پرچم آتش گرفته‌ى اسلام ***** به قصر ابن زياد و يزيد ملعون شد
چنان بكوفت به تبليغ، دستگاه يزيد ***** كه خود يزيد چو مار فسرده افسون شد
حسين، عائله با خود نبرده بى‌تدبير ***** كه غرق حكمت او فكرت فلاطون شد
يزيد جلوه‌ى كار حسين مى‌پوشيد ***** ز زينب است كه اين جلوه روز افزون شد
از اين مبارزه بشكفت دودمان على ***** چنان كه نسل يزيد پليد موهون شد
تو رهبرا، چه قيامى به راه دين كردى‌؟ ***** كه مكّه هم به تو - ماه مدينه - مديون شد
خوشا به حال شما اى فدائيان حسين ***** كه دين به خون شماها رهين و مرهون شد
چو نيك مى‌نگرى زنده اين شهيدانند ***** وگرنه هر بشرى زاد و مُرد و مدفون شد
يزيد نخله‌ى اسلام ريشه كن مى‌خواست ***** حسين بود كه دين زنده تا به اكنون شد