عبد المجيد اوحدى متخلّص به «يكتا» در سال ١٢٩٠ ه‌. ش در اصفهان متولد شد. به علت فوت پدر، سرپرستى وى را عمويش مرحوم حاج محمد كاظم متخلّص به «غمگين * بر عهده گرفت.

يكتا تحصيلات خود را در آموزشگاه‌هاى اصفهان به پايان رسانيد و بنا به توصيه‌ى عمويش هفته‌اى يك بار به محضر شاعر و اديب خوشنويس مرحوم ميرزا عباس خان شيدا مؤسس «انجمن ادبى اصفهان» حاضر مى‌شد و از همان انجمن بود كه طبعش به سرودن شعر مايل گشت.

كليات اشعار وى متجاوز از ده هزار بيت است كه قسمتى از آن در سال ١٣١٩ شمسى به چاپ رسيد و از آثار او «تدوين و تحشيه ديوان مرحوم غمگين» است كه با مقدمه‌ى مبسوطى به قلم استاد همايى در سال ١٣٢٧ شمسى به چاپ رسيد، و نيز «ترجمه‌ى تاريخ آل سلجوق» به قلم پروفسور ادوارد براون انگليسى، تذكره‌ى شعراى ايران از اوايل قرن چهاردهم تا عصر حاضر به نام «گلزار دانش».

يكتا شاعرى توانا و نويسنده‌اى محقق بود و در ساختن ماده‌ى تاريخ نيز مهارت كافى داشت. سرانجام در سال ١٣٥٤ ه‌. ش درگذشت و در زادگاهش به خاك سپرده شد.١

-*-
هلال ماه محرّم دوباره گشت پديد ***** ز ديدنش دل آزادگان خاك تپيد
تپيد، نى دل آزادگان خاك ز غم ***** كه از رسيدن آن قلب قدسيان لرزيد
خميده گشت نه تنها ز غصّه پشت هلال ***** كه آسمان هم از اين غم هلال‌وار خميد
تو اى هلال از آن لاغرى و زرد و نزار ***** كه ديده‌ى تو نديد آن چه گوش كس نشيند
تو ديده‌اى كه از اطفال تشنه لب، هر دم ***** صداى العطش از فرش تا به عرش رسيد
تو ديده‌اى كه ز زخم سنان و نيزه و تير ***** نهال قدّ جوانان به خاك و خون غلتيد
تو ديده‌اى كه ز خاك مزار پاك تنان ***** به جاى لاله و گل، چشمه‌هاى خون جوشيد
تو ديده‌اى كه ز خون شد خضاب، اجسادى ***** كه زرد روى شد از شرم رويشان خورشيد
تو ديده‌اى كه به پاهاى نرم‌تر از گل ***** ز جور فتنه‌ى دو نان چه خارها كه خليد
تو ديده‌اى كه به لبهاى همچو غنچه‌ى گل ***** بداد بوسه ز چوب ستم، يزيد پليد
من از تو در عجبم اى هلال سنگين دل ***** كه ديدگان تو اين حادثات را، چون ديد؟
اگر به جاى تو بودم، براى تشنه‌لبان ***** ز آب ديده نمودم هزار سيل پديد
اگر به جاى تو بودم حجاب مى‌گشتم ***** كه بر برهنه تنان، سايه افكند خورشيد

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٥، ص ٣٩٨٢.