تا طيلسان ز تارك آن تا جور فتاد ***** از فرق شهسوار فلك، تاج زر فتاد
در ماتم تو دير و حرم، پير و دير سوخت ***** اين خود چه دوزخى‌ست كه در خير و شر فتاد
اين تابشى‌ست تيره كه در كفر و دين فروخت ***** وين آتشى‌ست خيره كه در خشك و تر فتاد
با سخت جانى دل پولاد خاى خصم ***** چون شد كه ننگ سخت‌دلى بر حجر فتاد
اين خاكدان تيره مرمّت‌پذير نيست ***** زين سيل خانه‌كن كه به هر كوى و در فتاد
اى نخل نينوا چه نهالى تو كز نخست ***** جان بود و سر، به پاى تو هر برگ و برفتاد
در باغ دين ز تيشه‌ى بيداد دم به دم ***** نخلى ز پا در آمد و سروى به سر فتاد
تا پايمال پهنه شد آن چهر خاك سود ***** در بحر خون ز بام فلك طشت زر فتاد
هر داغديده، ديده‌ى او هر چه كار كرد ***** بر كشته‌هاى پاره‌ى بى‌سر نظر فتاد
خواهر ز يك طرف به برادر نگاه دوخت ***** مادر ز يك جهت نظرش بر پسر فتاد

*
بگشاى چشم و قافله را در گذار بين ***** ما را چو عمر از درِ خود رهسپار بين
از سينه‌ها خروش به جاى جرس شنو ***** از ديده‌ها سرشك به جاى قطار بين
در ديده‌ها بنات نبى را ميان خلق ***** جاى نقاب، گرد عزا بر عِذار بين
برخى به خواهران تبه خانمان نگر ***** لختى به دختران سيه روزگار بين

*
از كربلا به ديده‌ى خونبار مى‌رويم ***** وارسته آمديم و گرفتار مى‌رويم
جان در بهاى آب روان نافروش ماند ***** زين جا به جستجوى خريدار مى‌رويم

*
با وصف تشنه كاميت اندر كنار شط ***** جارى به دجله خون دل از چشمه‌سار باد
رفع عطش چو از تو نشد جاودان چه سود ***** كز مشك ديده دامن ما جويبار باد
آن كز قبول داغ تو پهلو تهى كند ***** جاويد با شكنجه‌ى كيهان دچار باد
ز انديشه‌ى حديث تو هر دل كه وارهيد ***** محصور حكم حادثه‌ى روزگار باد

*
جز داغ و درد و تاب تن از خوان كربلا ***** قوتى نبود قسمت مهمان كربلا
از شرم تشنگان عجب آرم كه چون نسوخت ***** دامان دشت و كوه و بيابان كربلا
بر داغ زخم‌هاى تو گلگون كفن دمند ***** هم رنگ لاله، سنبل و ريحان كربلا
ز اهريمنان دولتِ باطل، به باد رفت ***** تاج و نگين و تخت سليمان كربلا

*
گفتى كه خود نكرد كس آن كشته را كفن ***** با آنكه بود پيكر او را دو پيرهن
بادش ز خاك باديه پرداخت خلعتى ***** زان پس كه گشت كسوت خونش طراز تن