سيّد مهدى حسينى ركن‌آبادى، فرزند سيّد جعفر، در سال ١٣٤٨ ه‌. ش در شهر قم چشم به جهان گشود. تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به انجام رسانيد. از آن پس براى ادامه‌ى تحصيلات راهى تهران شد و در رشته‌ى ادبيات فارسى به تحصيل پرداخت.

حسينى از سال ١٣٦٦ به شعر و شاعرى روى آورد. از سال ١٣٦٨ رسما كار شاعرى را آغاز كرد، و با شركت در «انجمن ادبى محيط» كه تحت سرپرستى و رياست شاعر بلند پايه محمد على مجاهدى (پروانه) اداره مى‌شود با رموز شعر و فنون آن آشنا گرديد. و از راهنمايى‌هاى وى در شعر بهره‌مند شد و از اين رهگذر به شكوفايى شعر خود رونق بخشيد.

حسينى در ميان شعراى متقدم به حافظ و بيدل بيش از ديگر شاعران علاقه نشان ميدهد.١

-*-

نيزه‌ها:
عشق تا گل كرد چون خورشيد، روى نيزه‌ها ***** شانه‌هاى آسمان لرزيد، روى نيزه‌ها
بوى خون پيچيد در پس كوچه‌هاى آسمان ***** ابرهاى غصّه تا باريد روى نيزه‌ها
باغى از آتش فراهم بود و، در آشوب خون ***** شعله‌هاى داغ مى‌رقصيد روى نيزه‌ها
يك طرف فوج ستاره، خسته در شولاى خون ***** يك طرف انبوهى از خورشيد روى نيزه‌ها
اين كدامين دست گلچين بود آيا كاين چنين ***** دسته گلها را يكايك چيد روى نيزه‌ها
چشم‌هايى مضطرب مى‌ديد در بهت عطش ***** چشمه‌ى خون خدا جوشيد روى نيزه‌ها
در ميان پرده‌هاى خون و در حجم سكوت ***** بانگ سرخ نينوا پيچيد روى نيزه‌ها
زخمه‌زخمه در سكوت و پرده‌پرده در غروب ***** آسمان در آسمان خورشيد روى نيزه‌ها
در طلوع داغ زينب چشم مبهوت زمان ***** باغى از گل‌هاى پرپر ديد روى نيزه‌ها
در هجوم بادهاى فتنه در طوفان خشم ***** باغ سرخ كربلا روييد روى نيزه‌ها

***
پيچيد در فضاى حرم بانگ آب، آب ***** دشمن چو بست بر حرم بو تراب، آب
در وادى عطش زده دريا خروش داشت ***** اما به چشم تشنه لبان شد سراب، آب
آواى العطش به ثريّا رسيده بود ***** از سوز غصّه آمده در پيچ و تاب، آب
فرياد استغاثه‌ى طفلان بلند بود ***** از روى تشنگان ز خجالت شد آب، آب
عباس اين شرار عطش را كند خموش ***** در خيمه‌ها رساند اگر با شتاب، آب
آن ماه هاشمى چو به دريا نهاد پاى ***** الماس نور سُفت از آن ماهتاب، آب
در التهاب داغ عطش بر لب فرات ***** از حنجرى فسرده شنيد اين خطاب، آب

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٢، ص ١١٤٩.