سيد مهدى فاطمى، فرزند سيّد محمد در سال ١٢٩١ ه‌. ش در شهر قم متولد شد. وى خواندن و نوشتن را در مكتب آموخت و به تحصيل علوم قديمه پرداخت. دوره‌ى دبيرستان را در تهران به پايان رسانيد وى به سال ١٣١٩ شمسى به استخدام بانك كشاورزى درآمد و در سال ١٣٥٠ بازنشسته شد.

فاطمى كه در شعر «طوفان» تخلّص مى‌كند از سال ١٣١٢ به شعر و شاعرى پرداخت و چون از استعداد قريحه‌ى ذاتى برخوردار بود، در انجمن ادبى ايران شركت كرد و به تدريج شعرش پختگى يافت و مورد پسند ادب دوستان قرار گرفت و در شعر بيشتر به سرودن غزل پرداخت١.

-*-
درس آزادى به دنيا داد رفتار حسين ***** بذر همّت در جهان افشاند افكار حسين
جان خود را در ره صدق و صفا از دست داد ***** زين سبب تا حشر با شد گرم بازار حسين
با قيام خويش بر اهل جهان معلوم كرد ***** تابع اهل ستم گشتن بود عار حسين
حق و باطل را به خون خويش كرد از هم جدا ***** آرى، آرى تا ابد برجاست آثار حسين
زندگى پيكار باشد در ره انديشه‌ها ***** باشد اين گفتار شيرين و گهربار حسين
گر ندارى دين به عالم لااقل آزاده باش ***** اين كلام نغز مى‌باشد ز گفتار حسين
مرگ با عزّت ز عيش در مذلّت بهتر است ***** نغمه‌اى مى‌باشد از لعل دُرر بار حسين
نى رياست، نى دورنگى، نى دغل در كار بود ***** بهر ترويج حقيقت بود، پيكار حسين
نى هوا خواهش مسلمانان به دوران اند و بس ***** بلكه هر آزاده مى‌باشد هوادار حسين
جان و مال و ياورانش شد فداى حق، ولى ***** رادمردان را بود سرمشق، رفتار حسين
داد درس يارى و جانبازى و مردانگى ***** بر همه اهل جهان عبّاس سردار حسين

***
اى عالمى سياه به تن در عزاى تو ***** اى جان پاك آدم خاكى فداى تو
اى جنّ و انس، مويه‌گر اندر مصيبتت ***** اى خاص و عام، نوحه‌گر اندر ثناى تو
اى قبله‌ى زمين و زمان، نور مشرقين ***** اى توتياى چشم ملك خاك پاى تو
در كربلا اگر چه جدا شد ز تن سرت ***** ثبت است بر جريده‌ى عالم بقاى تو
خون على نگشته به محراب كوفه، خشك ***** گلگون، زمين كرب و بلا شد ز ناى تو
(توفان) نداشت زاد سفر بهر آخرت ***** در وقت مرگ بهره برد از ولاى تو

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ١، ص ٩٢٩.