غير از بدى نديد ز خلق خدا جزاى ***** تا خود خدا به حشر چه بدهد جزاى خلق
ظلمى كه بر رسول خدا رفت و عترتش
هم خود مگر خداى ببخشد به امّتش
داماد مصطفى كه از او دين قوام يافت ***** بنگر چها ز امت بى‌احترام يافت
آن مهتر ستوده كه از احترام اوست ***** اين حرمتى كه ساحت بيت الحرام يافت
معراجش از رسول خدا برتر است از آنك ***** او بر فراز دوش پيمبر مقام يافت
ديدى چها ز بعد رسول از لئام خلق ***** آن سيّد امام و بزرگ كِرام يافت
دستى كه در ز قلعه‌ى خيبر گرفته بود ***** رنج رسن١ ز دست يهودان عام يافت
لعنت بر آن خسان كه گرفتند ازو به ظلم ***** حقّى كه از رسول عليه السّلام يافت
يك شام را به خواب نياسود تا به صبح ***** تا صبح عمر او ز اجل ره به شام يافت
يك عمر در صيام به سر برد واى دريغ ***** ز آن ضربتى كه در شب ماه صيام يافت
دردا و حسرتا كه مرادى مراد جست ***** تا تيغش از سرشه مردان مرام يافت
تنها همين نه تارك شير خدا شكست ***** دين خداى نيز شكستى تمام يافت
از عترت رسول به جز دخترى نبود ***** كاندر سپهر مجد چو او اخترى نبود
چون دوره‌ى تعب به حسين و حسن رسيد ***** بس غم كه در زمانه به اهل زمن رسيد
تنها همين نه پيكر اين شد نشان تير ***** آن را به دل نشست گر اين را به تن رسيد
آه از شبى كه تشنه برآورد سر ز خواب ***** آسيمه سر به كوزه‌ى آبش دهن رسيد
آن آب آتشين چو فرو ريخت در گلو ***** از آب زودتر اثرش بر بدن رسيد
زهرى جگر شكاف كه چندان نفوذ كرد ***** در آن تن لطيف كه بر پيرهن رسيد
چون پاره‌ى جگر ز گلويش به طشت ريخت ***** ز آن طشت طعنه‌ها كه به دشت يمن رسيد
رو كرد بر برادر و گفت: اى عزيز جان ***** ايّام محنت تو و آرام من رسيد
اين گفت و شد خموش و به بام فلك خروش ***** از اهل بيت خسته دل و ممتحن رسيد
بردند تا به خاك سپارند ياورانش ***** كان پيره‌زن به كنيه‌ى او تير زن رسيد
از جور امّتان بر پيغمبر اى دريغ ***** او نيز پاره پيكر و خونين جگر رسيد
چون دور غم به خامس آل عبا فتاد
دور سپهر كينه‌اى از نو بنا نهاد
چون دور روزگار، ستم را ز سر گرفت ***** رسم و ره جفا به طريقى دگر گرفت
در دودمان احمد مرسل (ص) شراره‌اى ***** از آتش يزيد در افتاد و در گرفت
بر شاه دين زمانه چنان تنگ شد كه او ***** هم مهر از برادر و هم از پسر گرفت
رو در حرم نهاد و ز دشمن امان نيافت ***** ناچار راه مشهد پاك پدر گرفت

[١] رسن: بند، طناب، ريسمان.