چون وليشان در ولا ثابت بديد ***** پرده از سرّ ولايت بركشيد
شمس ربّانى به اسماء و صفات ***** جلوه بر ذرّات كرد از غيب ذات
ذرّه‌ها را گفت آن شمس منير ***** كه شما را ذات من باشد مجير
گر شما در ذات من فانى شويد ***** همچو من خود شمس ربّانى شويد
بحر سبحانى ز غيب آمد به جوش ***** قطره‌ها را گفت با جوش و خروش
كز منيد ايجاد اى قطرات من ***** رجعتان بايد به سوى ذات من
در من آييد از طريق بى‌منى ***** تا ببخشم از فناتان ايمنى
قطره چون خود را نه از خود مالك است ***** گر نياميزد به دريا هالك است
قطره در دريا نگردد تا فنا ***** كى كنندش در غنا مدح و ثنا
من كه شمسم روشن از خود نيستم ***** شرق از انوار سبحانى ستم
تا نگشتم محو نور ذات او ***** مى‌نشد در من ظهور ذات او
تا شما هستيد اى پروانگان ***** پيش اين شمعيد از بيگانگان
هست آن پروانه با من آشنا ***** كه شود در نار ذات من فنا
سرّ خود آن شعله‌ى آتش پسند ***** گفت و در پروانگان آتش فكند
شمع زان نارى كه در خود برفروخت ***** با خود آن پروانگان را خوش بسوخت
قصد آن شمع آمد از خود سوختن ***** سوختن پروانه را آموختن
ليل عاشورا كه از غوغا و شور ***** عاشقان را بود چون روز نشور
تا سحر چون چشم بى‌خواب حسين ***** خواب رفت از چشم اصحاب حسين
جمع بر اطراف آن شمع طراز ***** جمله چون پروانه در سوز و گداز
عاشقان را آن شب از خود فصل بود ***** روزشان در مرگ روز وصل بود
چون پديد آمد ز مشرق صبحدم ***** شاه عشق از خيمه بيرون زد قدم
تافت از برج حرم خورشيدوش ***** چون نجوم اصحاب محو از پرتوش
ديد ناگه آن شه خُلّت١ نشان ***** كربلا را قلزمى آتش‌فشان
گرد آتش يافت چون دودى سياه ***** در تهاجم اهل دوزخ را سپاه
چون نبودش غير نور حق به ديد ***** هم به ديدش نار نور آمد پديد
يافت از حق آتشى افروخته ***** كاتش از حق غير حق را سوخته
و آتش از باطن همين كرد اين ندا ***** من نيم آتش منم نور خدا
چون در آتش سرّ حق ديد آن خليل ***** همچو موسى آمدش آتش دليل
تاخت در آتش سمند آتشين ***** بانگ زد «كانّى سبقت العالمين»
بر حسين آن آتش آمد گُلِسْتان ***** وز گُلِسْتانش جهانى گُل‌ستان

[١] خُلّت: دوستى.