از حلقه‌هاى چشم و ز گيسوى عقاب١ را ***** ليلى ركاب و زينب مضطر عنان گرفت
جان عزيز شاه جهان را به لب رسيد ***** دهر آن جهان جان چو ز جانِ جهان گرفت
چون عاشقان عرش به سير جنان شتافت ***** چون طائرانِ خلد ره آشيان گرفت
دشمن گرازوار، گريزان شد از هراس ***** خاتم شبيه خاتم پيغمبران گرفت
لب تشنه جان سپرد لب آب، آن كه خضر ***** ز آب دهانش زندگى جاودان گرفت
شهزاد چون سوار بر اسب عقاب شد ***** بابش پياده دست سوى آسمان گرفت
گفت: «اى خدا، تو شاهدى اينك كه راه رزم ***** بر ناكسان، پيمبر آخر زمان گرفت
آن پيكرى كه زينت آل رسول بود ***** از هر كنار تير بلا در ميان گرفت
اينك علىِّ اكبرم از ظلم و كين كُشند
قوم رسول بين، كه رسول امين كُشند»

٥
آه از دمى كه غرقه به خون در برابرش ***** افتاده ديد قامت زيباى اكبرش
يك جا به خاك خفته جوانان مهوشش ***** يك سو به خون تپيده علمدار لشكرش
پامال يك طرف شده پاهاى قاسمش ***** بر تير كين هدف شده حلقوم اصغرش
عالم به آب غرقه شود، تشنه جان سپرد ***** شاهى كه بود آب روان مهر مادرش
چون ديد كشته اكبر و عبّاس و قاسمش ***** چون ديد تشنه اصغر و عثمان و جعفرش
آمد به سوى نعش على اكبر جوان ***** بنهاد سر به سينه و بنشست در برش
گفت: «اى نديده كام كه خوش خفته‌اى به خاك ***** بعد از تو خاك بر سر دنيا و افسرش
اى سرو سرفرازتر از طوبى، اى كه كَند ***** باد سموم حادثه از ريشه تا برش
گشتى تو اختر سحرى زان نهان كه چرخ ***** همچون تو كوته است سحر عمر اخترش
خفتى تو ز استراحت و باب غريب را ***** الاّ غمت نمانده پرستار ديگرش
گر ناطق است ذكر تو پيدا به منطقش ***** ور ساكت است ياد تو پنهان به خاطرش
چون تشنه‌لب شهيد شدى از ره جفا
بعد از تو خاك بر سر دنياى بى‌وفا»

٦
از ياوران حىّ‌٢ چو تهى شد خيام وى ***** وز بهر وى نماند كس از ياوران وى
طى شد بساط صبر حسين آن زمان كه ديد ***** كو را بساط هستى اصحاب گشته طى
شه چون جُدَى ستاده و برگرد او عيال ***** چون فرقدان دو ديده گشادند بر جُدَى
آمد به سوى خيمه‌ى عباس و اكبرش ***** خالى فتاده ديد چو بستان به فصل دى

[١] عقاب: اسب حضرت على اكبر (ع).

[٢] حىّ‌: در اينجا ظاهرا به معنى قوم و قبيله است.