بهمن صالحى شاعر پرآوازه گيلان كه در شعر «صالح» تخلّص مى‌كند در سال ١٣١٦ ه‌. ش در شهر رشت ديده به جهان گشوده تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به پايان رساند.

صالحى از سال ١٣٣٣ به شعر و شاعرى پرداخت و در انجمنهاى ادبى شهر خود به ويژه انجمن ادبى دوستداران حافظ شركت جست، و چون داراى استعداد و ذوق و قريحه‌اى سرشار بود از مطالعه‌ى دواوين اساتيد و بزرگان شعر و ادب فارسى ايران غافل نماند و به تدريج شعرش مايه گرفت و رونق يافت و مورد توجه محافل ادبى واقع گرديد و در آغاز شاعرى سبك اساتيد باستان را برگزيد و به غزلسرايى پرداخت و آثارش در مطبوعات گيلان و تهران به چاپ رسيد.

صالحى پس از آشنايى با نيما يوشيح و شناختن مكتب فكرى او به سرودن شعر نو روى آورد و در سال ١٣٤٥ نخستين مجموعه اشعارش را به نام «افق سياهتر» كه در سبك نيمايى بود و يادگار اين دوره از كار اوست منتشر ساخت.

از آثار چاپ شده ديگر او: «باد سرد شمال»، «كسوف طولانى»، «نخل سرخ»، «ميراث عاشقان»، «با نور آب» و آثارى كه در دست چاپ دارد «سمبوليسم عرفانى حافظ»، «تاريخ تغزل»، «خنجر و گل سرخ»١.

-*-
ذو الجناح بر زمين كوبيد سُم، اما سوارش برنخاست ***** شيهه زد ليكن، امير كارزارش برنخاست
شعله‌ور شد در جنون خشم و بهت خود، ولى ***** راكبش، آن مهربان، آن غمگسارش برنخاست
منتظر استاد در هُرم حريق خيمه‌ها ***** برق اميدى ز چشم سوگوارش برنخاست
پيكرش شد جنگلى از شاخسار نيزه، آه ***** جز گل زخم دمادم، از بهارش برنخاست
لحظه‌اى آسود در خواب چمنزار بهشت ***** كركس درد از تن گلگون ز خارش برنخاست
مثل يك ابر سپيد امّا سترون در افق ***** هيچ جز آهى ز جان درد بارش برنخاست
جوى رگهايش تهى چون گشت زير پاى مرد ***** زانوان خم كرد و ديگر از كنارش برنخاست٢

***

دوباره اصغر:
سبك،
سبك‌تر از پرواز پروانه‌اى سپيد
در باد
جسد كوچك تو
بر گهواره‌ى دستان مادر
بى‌گريه‌ى كودكانه

[١] سخنوران نامى معاصر ايران ج ٤ ص ٢٢٢٦.

[٢] گزيده ادبيات معاصر؛ مجموعه شعر ٢٨، ص ٨٠.