حسين منزوى، شاعر خوش ذوق و لطيف طبع معاصر، فرزند محمد، در سال ١٣٢٥ ه‌. ش در شهر زنجان چشم به جهان گشود و در آن شهر نشو و نما يافت، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در همان زادگاهش به انجام رسانيد از آن پس براى ادامه‌ى تحصيل راهى تهران شد و در دانشكده‌ى ادبيات به تحصيل پرداخت و به دريافت ليسانس ادبيات فارسى نايل آمد.

منزوى شاعرى است غزل‌سرا و در سرودن شعر از استعداد و قريحه‌ى سرشارى برخوردار است، غزلياتش جذاب و دلنشين و شهرتش نيز به خاطر غزل‌هاى خوب و لطيفى است كه مى‌سرايد، زيرا در بيان افكار و انديشه‌هاى شاعرانه‌ى خود در قالب كلاسيك از توانايى و مهارت كافى برخوردار است، از منزوى چند مجموعه شعر به نامهاى: «حنجره‌ى زخمى تغزل»، «منظومه‌ى صفرخان»، «شوكران و شكر»، و «فاجعه در حوالى جوانى»، طبع و نشر شده است. او علاوه بر شاعرى در نويسندگى و ترانه‌سرايى هم دست دارد. وى در حال حاضر در زنجان سكونت دارد و گاهى در بعضى از انجمن‌هاى ادبى تهران شركت مى‌كند.

-*-

اين سرخى شفق نيست:
داغ كه دارى امشب‌؟ اى آسمان خاموش! ***** داغ كدام خورشيد؟ اى مادر سيه‌پوش!
اين سرخى شفق نيست. خون شقيقه‌ى كيست ***** كه مى‌چكد به رويت، از گوش و از بناگوش‌؟
طشت زرى است خورشيد، گلگون، لبالب از خون ***** تيغ كه باز كرده است، خون از رگ سياووش‌؟
اين كشته‌ى كيست دگر؟ تركيب دبّ اصغر ***** تابوت كوچك كيست‌؟ كه مى‌برند بر دوش
تا هر ستاره زخمى است از عشق بر تن تو ***** از زخم‌هاى عشقت، خون كه مى‌زند جوش‌؟
نامى كه چون كتيبه است بر سنگ روزگاران ***** يادش، اگرچه خاموش، كى مى‌شود، فراموش‌؟
ماه مرا فرو برد، چاه محاق، هشدار ***** اى قافله كه افتاد، بيرق ز دست چاووش
در قلعه‌ى كه افتاد آتش‌؟ كه در افق‌ها ***** از پشت شعله و دود، پيداست برج و باروش

***

آن شب چه شبى بود كه..:
اى خون اصيلت به شتك‌ها ز غديران ***** افشانده شرف‌ها به بلنداى دليران
جارى شده از كرب و بلا آمده و آنگاه ***** آميخته با خون سياووش در ايران
اى جوهر سردارى سرهاى بريده ***** وى اصل نميرندگى نسل نميران
خرگاه تو مى‌سوخت در انديشه‌ى تاريخ ***** هربار كه آتش زده شد بيشه‌ى شيران
آن شب چه شبى بود كه ديدند كواكب ***** نظم تو پراكنده و اردوى تو ويران
و آن روز كه با بيرقى از يك سر بى‌تن ***** تا شام شدى قافله سالار اسيران
تا باغ شقايق بشوند و بشكوفند ***** بايد كه ز خون تو بنوشند كويران