اين آتش از كجاست كه ما را به جان فتاد ***** كز شعله‌اش شراره به كون و مكان فتاد
باز اين چه فتنه‌ايست ندانم كه در جهان ***** از جور آسمان به زمين ناگهان فتاد
تنها نسوخت جان من از غم شراره‌اش ***** زين غم شراره در دل پير و جوان فتاد
در حيرتم چگونه زمين و زمان بپاست ***** چون بر زمين ز اسب، امام زمان فتاد
آوخ از آن دمى كه سكينه به اشك و آه ***** چون طفل اشك از عقب كاروان فتاد
خورشيد ديگرى ز سنان ديد جلوه‌گر ***** زينب چو چشم او به فراز سنان فتاد
مى‌خواست شمع از دل زينب سخن كند ***** بنگر چگونه آتشش اندر زبان فتاد
رخها سرختر ز گل از تاب تشنگى ***** بر خاك راه زرد چو برگ خزان فتاد
دير مغان به رتبه فزونتر شد از حرم ***** آن شاه را گذر چو به دير مغان فتاد
خورشيد آسمان نبى چون افول يافت ***** از شش جهت خروش به هفت آسمان فتاد
اى كربلا ز شور تو اشكم رود ز چشم ***** اى نينوا ز سوز تو سوزم به جان فتاد
تنها نه ديده‌ى «طرب» از غصّه خون گريست
بنگر كه خون ز چشم شفق چرخ چون گريست

٧
از ياد تشنگان دل ريشم كباب شد ***** اى ديده خون ببار اگرت قطع آب شد
اى روزگار از ازل اين داشتى بنا ***** كآباد از تو شام و مدينه خراب شد
تنها نسوخت جان من از اين غم اى عجب ***** زين غم كباب جان همه شيخ و شاب شد
باد صبا ز كاكل اكبر گذر نمود ***** در چين گذشت و چين همه پر مشك ناب شد
رنگين نمود گيسوى مشكين به خون عروس ***** داماد را چو ديد كف از خون خضاب شد
شد منقلب چو حالت اطفال تشنه لب ***** اركان روزگار پر از انقلاب شد
چون آفتاب تا به سنان شد سر حسين ***** زين غم سياه و تيره رخ آفتاب شد
پژمرده ديد چون ز عطش روى گلرخان ***** زينب ز اشك دامن او پر گلاب شد
نيلى رخ سكينه ز سيلى شمر شد ***** گردون كبود جامه و نيلى ثياب شد
در خواب جز دو طفل كه مردند از عطش ***** هرگز شنيده‌اى مُتعَطَش به خواب شد؟
هركار را حساب بود جز كه از يزيد ***** بر اهل بيت ظلم برون از حساب شد
داد از جفاى چرخ كه بر آل بو تراب
جز آبِ تيغ، تشنه‌لبان را نداد آب١

***
دل زنده مى‌شود ز و لاى تو يا حسين ***** جان تازه مى‌شود ز ثناى تو يا حسين
مرغ دلم كه طاير عرش آشيان بود ***** پرواز مى‌كند به هواى تو يا حسين

[١] ديوان طرب شيرازى؛ ص ٤٩٢-٤٩٩.