دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٢٦٧ - على شريف
على شريف
على شريف، اديب و شاعر والا مقام در سال ١٣٠٨ ه. ش در شهر كاشان در ميان خانوادهى روحانى قدم به عرصهى وجود نهاد.
پدرش حجة الاسلام شيخ محمد شريف فرزند فقيه و عالم ربانى ملاّ حبيب شريف است.
شريف تحصيلات ابتدايى را در زادگاه خود به پايان برد و از نوجوانى به تحصيل علوم قديمه پرداخت و مطالعات خود را در زمينه فقه و اصول و رياضيات و ادب ادامه داد و در سال ١٣٢٧ شمسى به استخدام وزارت فرهنگ درآمد. وى در سال ١٣٤٢ ضمن تدريس در رشتهى زبان و ادبيات عرب در دانشگاه تهران به تحصيل پرداخت و به اخذ ليسانس نائل آمد، آنگاه به زادگاه خود برگشت و در آموزش و پرورش استخدام شد و به سال ١٣٥٨ پس از سى و دو سال خدمت بازنشسته گرديد.
شريف به سال ١٣٥٤ بر اثر فعاليتهاى خود دستگير و مدت كوتاهى زندانى شد اما فعاليت سياسى خود را از سال ١٣٥٧ تشديد كرد.
شريف از شعراى توانا و نامور كاشان است و تخلص خود را در شعر از نام خانوادگى برگزيد. ديوان اشعارش متجاوز از دو هزار بيت مىباشد. وى از طرف ادارهى فرهنگ و ارشاد اسلامى كاشان رياست افتخارى «انجمن ادبى سخن» را بر عهده دارد.
از آثار او مىتوان «مشكل گشاى شريف» در زمينهى رياضى و آموزش فنون شعر و ادب را نام برد١.
-*-
هرجا كه شور عشق
برافراشت رايتى ***** اخلاص را و طاعت حق راست آيتى
در هر مكان به عشق و
ولاى تو محفلىست ***** بر هر زبان ز مدح و ثنايت روايتى
اى نور چشم حيدر و اى
سبط مصطفى
***** نبود جلال و مكرمتت را نهايتى
آن را كه نيست نور ولاى
تو رهنمون ***** كو كشتى نجات و چراغ هدايتى؟
سيلاب اشك مردم دلخون به
ماتمت ***** دارد ز سوز آتش جانها حكايتى
يك لحظه سوى جمع پريشان
ما نگر ***** با ديدهى كرامت و عين عنايتى
محراب عاشقان ز وضيع و
«شريف» گشت *****
هرجا كه شور عشق تو افراشت رايتى
[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٣، ص ١٩٢٧.