خواهرش بر سينه و بر سر زنان ***** رفت تا گيرد برادر را عنان
سيل اشكش بست بر شه، راه را ***** دود آهش كرد حيران، شاه را
در قفاى شاه رفتى هر زمان ***** بانگ مهلاً مهلاًش بر آسمان
كاى سوار سرگران كم كن شتاب ***** جان من لختى سبكتر زن ركاب
تا ببوسم آن رخ دلجوى تو ***** تا ببويم آن شكنج موى تو
شه سراپا گرم شوق و مست ناز ***** گوشه‌ى چشمى به آن سو كرد باز
ديد مشكين مويى از جنس زنان ***** بر فلك دستى و دستى بر عنان
زن مگو، مرد آفرين روزگار ***** زن مگو بنت الجلال، أخت الوقار
زن مگو، خاك درش نقش جبين ***** زن مگو دست خدا در آستين
پس ز جان بر خواهر استقبال كرد ***** تا رخش بوسد، الف را دال كرد١
همچو جان خود، در آغوشش كشيد ***** اين سخن آهسته بر گوشش كشيد:
كاى عنان گير من آيا زينبى‌؟ ***** يا كه آه دردمندان در شبى‌؟
پيش پاى شوق، زنجيرى مكن ***** راه عشق‌ست اين، عنان‌گيرى مكن
با تو هستم جان خواهر، همسفر ***** تو به پا اين راه كوبى، من به سر
خانه سوزان را تو صاحب خانه باش ***** با زنان در همرهى، مردانه باش
جان خواهر! در غمم زارى مكن ***** با صدا بهرم عزادارى مكن
معجر از سر، پرده از رخ، وا مكن ***** آفتاب و ماه را رسوا مكن
هست بر من ناگوار و ناپسند ***** از تو زينب گر صدا گردد بلند
هرچه باشد تو على را دخترى ***** ماده شيرا! كى كم از شير نرى‌؟!
با زبان زينبى شاه آن چه گفت ***** با حسينى گوش، زينب مى‌شنفت
با حسينى لب هرآنچ او گفت راز ***** شه به گوش زينبى بشنيد باز
گوش عشق، آرى زبان خواهد ز عشق ***** فهم عشق آرى بيان خواهد ز عشق
با زبان ديگر اين آواز نيست ***** گوش ديگر محرم اسرار نيست
اى سخن‌گو، لحظه‌اى خاموش باش ***** اى زبان، از پاى تا سرگوش باش
تا ببينم از سر صدق و صواب ***** شاه را، زينب چه مى‌گويد جواب
گفت زينب در جواب آن شاه را: ***** كاى فروزان كرده مهر و ماه را
عشق را، از يك مشيمه٢ زاده‌ايم ***** لب به يك پستان غم بنهاده‌ايم
تربيت بوده‌ست بر يك دوشمان ***** پرورش در جيب يك آغوشمان
تا كنيم اين راه را مستانه طى ***** هر دو از يك جام خوردستيم مى

[١] كنايه از خم كردن قامت است.

[٢] مشيمه: بچه‌دان، پرده‌اى كه كودك قبل از به دنيا آمدن در آن قرار دارد.