١٠
كاش آن زمان كه سراى طبيعت نگون شدى ***** وز هم گسسته رابطه‌ى كاف و نون شدى
كاش آن زمان كه كشتى ايمان به خون نشست ***** فُلك فلك ز موج غمش غرق خون شدى
كاش آن زمان كه رايت دين بر زمين فتاد ***** زرّين لواى چرخِ برين واژگون شدى
كاش آن زمان كه عين عيان شد به خون تپان ***** سيلاب خون، روان ز عيونِ عيون شدى
كاش آن زمان كه گشت روان كاروان غم ***** مُلك وجود را به عدم رهنمون شدى
كاش آن زمان كه ز سلسله‌ى خيل بى‌كسان ***** يك حلقه بندِ گردنِ گردونِ دون شدى
كاش آن زمان كه زد مه يثرب به شام سر ***** چون شام، صبحِ روى جهان تيره‌گون شدى
كاش از حديث بزم يزيد و شه شهيد ***** دل خون شدى، ز ديده‌ى حسرت برون شدى
گر شور شام را به حكايت در آورند
آشوب بامداد قيامت در آورند

١١
اى چرخ تا در اين ستم آباد كرده‌اى ***** پيوسته خانه‌ى ستم، آباد كرده‌اى
بنياد عدل و داد، بسى داده‌اى به باد ***** زين پايه‌ى ستم كه تو بنياد كرده‌اى
تا داده‌اى، به دشمن دين كام داده‌اى ***** يا خاطرى ز نسل خطا شاد كرده‌اى
از دوده‌ى معاويه و زاده‌ى زياد ***** تا كرده‌اى، به عيش و طرب ياد كرده‌اى
آبى نصيب حنجر سرچشمه‌ى حيات ***** از چشمه‌سارِ خنجر فولاد كرده‌اى
سر حلقه‌ى ملوك جهان را به عدل و داد ***** در بندِ ظلم و حلقه‌ى بيداد كرده‌اى
اى كج روش، به پرورش هر خسى بسى ***** جور و جفا به شاخه‌ى شمشاد كرده‌اى
تا برق كين به گلشن ايمان و دين زدى ***** آفاق را چو رعد، پر از داد كرده‌اى
چون شكوه‌ى ترا به درِ داور آورند
دود از نهاد عالم امكان برآورند

١٢
خاموش «مفتقر» كه دل دهر آب شد ***** وز سيل اشك، عالم امكان خراب شد
خاموش «مفتقر» كه از اين شعرِ شعله بار ***** آتش به جان مرد و زن و شيخ و شاب شد
خاموش «مفتقر» كه از اين راز دلگد ***** از صاحبدلى نماند مگر دل كباب شد
خاموش «مفتقر» كه ز بوق نفير خلق ***** دود فلك برآمد و خرق حجاب شد
خاموش «مفتقر» كه بسيط زمين ز غم ***** غرق محيط خون شد و در اضطراب شد
خاموش «مفتقر» كه ز بى‌تابى ملك ***** چشم فلك سرشكْ فشان چون سحاب شد
خاموش «مفتقر» كه ز دود دل مسيح ***** خورشيد را به چرخ چهارم نقاب شد
خاموش «مفتقر» كه در اين ماتم عظيم ***** آدم به تاب آمد و خاتم ز تاب شد
كس جز شهيد عشق وفائى چنين نكرد
وز دل قبول بار جفائى چنين نكرد١

[١] همان؛ ص ٦٢-٧٣.