تشويش و خوف و واهمه، غمخوار بى‌كسان ***** اندوه و رنج و حسرت و غم، يار اهل بيت
خاشاك دشت مرهم اعضاى كشتگان ***** خوناب چشم شربت بيمار اهل بيت
خفتى به خاك و خون تو و در ماتمت نديد ***** جز خوابِ مرگ، ديده‌ى بيدار اهل بيت
نگذاشت خصم سفله حجابى به هيچ‌وجه
جز گَردِ ماتم تو به رخسار اهل بيت

*
تنها نه خاكيان به تو جيحون گريستند ***** در ماتم تو جن و ملك خون گريستند
خاكم به سر، برآر سر از خاك و درنگر ***** تا بر تو آسمان و زمين چون گريستند
تا برسنان، سرت سوى گردون بلند شد ***** بر فرشيان ملايك گردون گريستند
بر كشتگان كشته‌ى كوى تو، كاينات ***** از زخم كشتگان تو افزون گريستند
شد اين عزاى خاص چنان عام تا به هم ***** هشيار و مست و عاقل و مجنون گريستند
آن روز، خون خود به ركاب اركست نريخت
در ماتم و عالمى اكنون گريستند

*
تا كربلا ز كوفه، به خونريز يك بدن ***** پر تا به پر پياده و سر تا به سر سوار
با دعوى خداى پرستى، خداى سوز ***** وز التزام ظلم به رحمت اميدوار
ذكر رسول بر لب و بغض ولى به دل ***** در چشم‌ها كتاب عزيز، اهل بيت خوار
تا راز رزم و رسم جدل در جهان كه ديد ***** آيد برون برابر يك مرد صد هزار؟
از تاب تشنه كاى او جاودان كم است ***** جو شد به جاى آب، اگر خون ز چشمه‌سار
زين غم مگر شكسته سراپاى آب نهر؟ ***** بس تن برهنه سرزد، بر سنگ آبشار
او را به ياد وصل چو عشّاق، دل قوى ***** و آنان به تاب هجر چو معشوق، تن نزار
اهل حرم چو جمع عزا سر به جيب غم ***** او در ميان چو شمع، به رخساره اشكبار
در ديده موج اشك و به دل كوههاى درد
بر سينه خيل داغ و به لب ناله‌هاى زار

*
آن نعش نازنين تو بى‌سر كجا رواست‌؟ ***** وان سر جدا فتاده ز پيكر كجا رواست‌؟
يك قلب و تيغها همه تا قبضه، اى دريغ ***** يك جسم و تيرها همه تا پَر كجا رواست‌؟
سرگشته خواهران تو را خسته دل، فسوس ***** بستن به پيش چشم برادر، كجا رواست‌؟
فرزند اگر فرنگى و مادر اگر مجوس ***** قتل پسر، برابر مادر كجا رواست‌؟
زن‌هاى بى‌برادر و اطفال بى‌پدر ***** خشم آزماى خصم ستمگر كجا رواست‌؟
آن گونه تاب تشنگى، آن طرفه قحط آب
در حقّ خاندان پيمبر كجا رواست‌؟