ابر بلا برآمد و بر خاك خون گريست ***** باد فنا وزيد و هوا پرغبار شد
حورا چو گل به خلد برين جامه بردريد ***** رضوان دلش چو لاله ز غم داغدار شد
از دود آه پردگيان چرخ شد سياه ***** وز خون زمين ماريه چون لاله‌زار شد
گريان ز پرده دختر زهرا برون دويد ***** زهرا به خلد از غم دل بى‌قرار شد
اسبى كه بود سبط پيمبر بر او سوار ***** ناگاه سوى خيمه روان بى‌سوار شد
آمد به سوى خيمه چو با زين واژگون
از ديده‌ى سپهر ز اندُه چكيد خون

٦
چون شاه دين به خاك درآمد ز پشت زين ***** بنهاد روى خويش به شكرانه بر زمين
ابرى نديد بر سر آن دشت، غير تيغ ***** قصدى نيافت در دل آن قوم، غير كين
هرجا فكنده ديد گلى ياسمين عذار ***** هر سو فتاده يافت مهى مشترى جبين
بر صبر او ز جمله‌ى كروبيّان قدس ***** برخاست در صوامع افلاك آفرين
خاكى كه غرقه گشت به خون گلوى او ***** بردند بهر غاليه١ موى حور عين
از داس كوفيان جفا پيشه شد تهى ***** باغ نبى ز لاله و شمشاد و ياسمين
بگريست وحش و طير بر آن جسم كزو ربود ***** ديو پليد شوم هم انگشت و هم نگين
گفتى رسيده وقت كه عالم شود خراب
وز باد قهر كشته شود شمع آفتاب

٧
چون اهل كوفه دامن كين بر ميان زدند ***** دامن بر آتش غم خلق جهان زدند
چون هاله گرد ماه به يكباره اهل بيت ***** صف حلقه‌وار گرد امام زمان زدند
از كوفيان چو آب طلب كرد، در جواب ***** تير سه شعبه‌اش ز جفا بر دهان زدند
كردند حلق كودك او را نشان تير تير ***** جفا چگونه ببين بر نشان زدند
خستند بوسه‌گاه نبى را به تيغ تيز ***** وز كين سر مبارك او بر سنان زدند
در خيمه‌اش به كينه زدند آتشى چنان ***** كز او شرر به خرمن هفت آسمان زدند
آواز «الفراق» برآمد ز كشتگان ***** چون بانگ «الرحيل» بر آن كاروان زدند
بود از نفاق چونكه سرشت و نهادشان
گفتى كه نيست نام پيمبر به يادشان

٨
بگذشت سوى معركه چون خواهر حسين ***** در بركشيد غرقه به خون پيكر حسين
زد نعره‌اى كز او جگر آسمان شكافت ***** از مهر لب نهاد چو بر حنجر حسين

[١] غاليه: بوى خوشى است مركب از مشك و عنبر و جز آن به رنگ سياه كه موى را بدان خضاب كنند.