گفت اين به خون تپيده نباشد حسين من ***** اين نيست آن كه در برِ من بود تاكنون
يك دم فزون نرفت كه رفت از كنار من ***** اين زخم‌ها به پيكر او چون رسيد چون‌؟
گر اين حسين، قامت او از چه بر زمين‌؟ ***** ور اين حسين، رايت او از چه سرنگون‌؟
گر اين حسين من، سر او از چه بر سِنان‌؟ ***** ور اين حسين من، تن او از چه غرق خون‌؟
يا خواب بوده‌ام من و گم‌گشته است راه ***** يا خواب بوده آن كه مرا بوده رهنمون
مى‌گفت و مى‌گريست كه جانسوز ناله‌اى ***** آمد ز حنجر شه لب‌تشنگان برون
كاى عندليب گلشن جان آمدى بيا
ره گم نگشته خوش به نشان آمدى بيا

٧
آمد به گوش دختر زهرا چو اين خطاب ***** از ناقه خويش را به زمين زد ز اضطراب
چون خاك جسم پاك برادر به بركشيد ***** بر سينه‌اش نهاد رخ خود چو آفتاب
گفت اى گلو بريده سر انورت كجاست‌؟ ***** وز چيست گشته پيكر پاكت به خون خضاب‌؟
اى مير كاروان، گهِ آرام نيست، خيز ***** ما را ببر به منزل مقصود و خوش بخواب
من يك تن ضعيفم و يك كاروان اسير ***** وين خلقِ بى‌حميت و دهرِ پر انقلاب
از آفتاب پوشمشان يا زِ چشم خلق‌؟ ***** اندوه دل نشانمشان يا كه التهاب‌؟
زين العباد را به دو آتش كباب بين ***** سوز تب از درون و برون تاب آفتاب
گر دل به فرقت تو نهم، كو شكيب و صبر ***** ور بى‌تو رو به شام كنم، كو توان و تاب‌؟
دستم ز چاره كوته و راه دراز پيش ***** نه عمر من تمام شود نه جهان خراب
لختى چو با برادر خود شرح راز كرد
رو در نجف نمود و در شكوه باز كرد

كاى گوهرى كه چون تو نپرورده، نُه صدف١ ***** پروردگانت زار و تو آسوده در نجف
دارى خبر كه نور دو چشم تو شد شهيد؟ ***** افتاد شاهباز تو از شُرفه٢ ى شرف‌؟
تو ساقى بهشتى و كوثر به دست توست ***** وين كودكان زار تو از تشنگى تلف
اين اهل بيت توست بدين‌گونه دستگير ***** اى دستگير خلق، نگاهى به اين طرف
اين نور چشم توست كه ناوك زنان شام ***** دورش كمان گشاده چو مژگان كشيده صف٣
چندين هزار تن قَدَر انداز٤ و از قضا ***** با آن همه خطا٥، همه را تير بر هدف

[١] نه صدف: كنايه از عرش و كرسى و هفت آسمان، با فلك الافلاك و فلك ثوابت و هفت سياره كه بنابر هيأت قديم جمعا نه طبقه مى‌شوند.

[٢] شرفه: كنگره، آنچه از عمارت كه پيش آمد، و بر قسمت پايين مسلّط باشد، ايوان، بالكن و جمع آن شرف است.

[٣] شاعر، تيراندازان اطراف پيكر مطهر حضرت سيّد الشهدا (ع) را به مژگان اطراف چشم تشبيه كرده است.

[٤] قدر انداز: كماندارى كه تيرش خطا نرود و به هدف اصابت كند.

[٥] خطا: در اينجا به معنى جرم و گناه.