رثاء عبد اللّه بن الحسن (ع):
يگانه دُرّى يتيم عقيق لب لعل فام ***** به يازده سالگى دو هفته ماهى تمام
شاخ گل تازه‌اى ز گلشن مجتبى ***** نديده چرخ كهن چون قدّ او خوشخرام
كتاب جان باختن حمايل گردنش ***** از آنكه عبد اللّهش بود به تحقيق نام
دو گوشوارش به گوش ولى ز سر رفته هوش ***** چو ديد يكتايى پادشه خاص و عام
به عزّ و فرزانگى از حرم آمد برون ***** كه تا كند از صفا طواف بيت الحرام
رفت به خنجر ذبيح كند نيازى مليح ***** كعبه اسلام را ز جان كند استلام
ربود پروانه را شمع دل انجمن ***** گشت غزال حرم پيش دلآرام رام
رهسپر راه عشق شد سپر شاه عشق ***** چه خصم بدخواه عشق تيغ كشيد از نيام
بداد دست و گرفت به دامن شاه جاى ***** شد هدف تير كين در آن خجسته قيام
خسرو ملك قدم سوخت ز سر تا قدم ***** ز داغ شهزاده‌ى مليح شيرين كلام
داغ دل شاه عشق فزون ز اندازه شد ***** زخم جگر تازه بود تازه‌تر از تازه شد١

***

مدح على اكبر (ع):
اى طلعت زيباى تو عكس جمال لم يزل ***** وى غرّه‌ى غرّاى تو آيينه‌ى حسن ازل
اى درّه‌ى بيضاى تو مصباح راه سالكان ***** وى لعل گوهرزاى تو مفتاح اهل عقد و حلّ
اى غيب مكنون را حجاب زان گيسوى پر پيچ و تاب ***** وى سرّ مخزون را كتاب زان خطّ خالى از خلل
پيش قد دلجوى تو طوبى گياه جوى تو ***** اى نخله‌ى طور يقين وى دوحه‌ى علم و عمل
روح روان عالمى جان نبىّ خاتمى ***** طاووس آل هاشمى ناموس حقّ عزّ و جلّ
در صولت و دل حيدرى زان رو علىّ اكبرى ***** در صفّ هيجا صفدرى درگاه جنگ اعظم بطل
در خلق و خلق و نطق و قيل، ختم نبوّت را مثيل ***** اى مبدء بى‌مثل و بى‌مانند را نعم المثل
اى تشنه‌ى بحر وصال، سرچشمه‌ى فيض و كمال ***** سرشار عشق لايزال، سرمست شوق لم يزل
ذوق رفيع المشربت افكند در تاب و تبت ***** تو خشك لب ز آب و لبت عين زلال بى‌زلل
كردى چه با تيغ دو سر در عرصه‌ى ميدان گذر ***** برشد ز دشمن الحذر وز دوست بانگ العجل
دست قضا شد كارگر در كارفرماى قدر ***** حتّى اذا شقّ القمر لما تجّلى و اكتمل
عنقاء قاف قرب حق افتاد از هفتم طبق ***** در لجّه‌ى خون شفق نجمُ هوى، بدرُ أفل
يعقوب كنعان محن قمرى صفت شد در سخن ***** كاى يوسف گل پيرهن اى طعمه‌ى گرگ اجل
اى لاله‌ى باغ اميد از داغ تو سروم خميد ***** شد ديده‌ى حق بين سفيد و الرأس شيبأ اشتعل
اى شاه اقليم صفا سرباز ميدان وفا ***** بادا عَلَى الدُّنْيا العَفا بعد از تو اى مير اجل
اى سرو آزاد پدر اى شاخ شمشاد پدر ***** ناكام و ناشاد پدر اى نو نهال بى‌بدل

[١] همان؛ ص ١٤٩.