دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٤٣٩ - احد ده بزرگى
از آن
خون به جوش آور سلسبيل ***** همان مى كه در كربلا شد سبيل
از آن مى كه تا «جون» از آن
نوش كرد ***** وجود و عدم را فراموش كرد
از آن مى كه نوشيد از آن
«شيرخوار» ***** شد از هيبت چشم او شير، خوار
به من ده كه خون بارد
انديشهام ***** بلا گل كند در رگ و ريشهام
بيا ساقى اى جان جاويد عشق ***** سحر ساغر بزم خورشيد عشق
مىام ده كه در باغ دل رو
كنم ***** گل سرخ تو حيدرا بو كنم
عطا كن مى از جام آگاهىام ***** بده سر خط اكبر اللّهىام
منم آنكه اكبر خداى من است ***** خداى دل با صفاى من است
چو دم از گل روى اكبر زنم ***** خروش هو اللّه اكبر زنم
همان مهربان مهر كوثر سرشت ***** سحر فطرت خط خون سرشت
حسينى دم آفتابى كلام ***** عزيز حَسَن حُسن يوسف غلام
وجودى كه آيينه حق نماست ***** در او منجلى عصمت كبرياست
بزرگى كه در خلق و خوى و
مرام ***** بود چون محمّد عليه السّلام
*
قدح نوش ميخانه آفتاب ***** سيه مست پيمانه آفتاب
نخستين گل سرخ باغ سحر ***** به محراب خون چلچراغ سحر
على اكبر آن خون خورشيد عشق ***** به ملك جهان جان جاويد عشق
به دشت عطش تا خرامان خرام ***** ز خيمه برون شد چو شير از كنام
نگاهش افق تا افق سير كرد ***** كشيد از جگر زير لب آه سرد
خراباتيان را سيه مست ديد ***** ز خود رفته و بىسر و دست ديد
چو برگ گل از هم لبش باز شد ***** به خون خداوند همراز شد
كه اى پيرِ پاك خرابات عشق ***** عزيز دلم جوهر ذات عشق
خمارم، خدا را خمارى بس است ***** قرار آفرين، بىقرارى بس است
به ميخانهى روح راهم بده ***** كرم كن شراب نگاهم بده
ولى اى نگاهت بلاى دلم ***** گشا قيد الفت ز پاى دلم
كه بىدل نشايد سفر ساز كرد ***** پر و بال پرواز را باز كرد
برآنم كه چون خوشهى آفتاب ***** براندازم از چهرهى جان نقاب
بناگه دو چشم خمار پسر ***** گره خورد در چشم مست پدر
دو ساقى دو مخمور را رام
كرد ***** پسر را پدر دُردى آشام كرد
چه گويم چه گفت آن نگه با
نگاه ***** كه خورشيد شب سوز شد جذب ماه
دو دل شد به يك جذبه با هم
قرين ***** خود اين مست از آن گشت و آن مست از اين