كريم رجب زاده در سال ١٣٣٦ ه‌. ش در يكى از روستاهاى لاهيجان چشم به جهان گشود، وى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در شهرستان لنگرود به پايان رسانيد و براى خدمت سربازى به تهران اعزام شد. پس از اتمام دوره‌ى نظام وظيفه به استخدام بانك مسكن درآمد.

رجب زاده از دوران تحصيل كار شاعرى را آغاز كرد و اشعارش در روزنامه‌ها و مجلات هفتگى به چاپ مى‌رسيد. وى از غزلسرايان خوش ذوق و پر احساس معاصر است. نخستين مجموعه شعرى كه از او منتشر شد در سال ١٣٥٧ و با نام «از شرق خون» بود. و دومين اثر منظومش در سال ١٣٦٩ و با نام «آواز خوانى بى‌زبان» به چاپ رسيد.

رجب زاده در انواع شعر فارسى طبع آزمايى كرده بخصوص در قالب غزل، رباعى، دوبيتى، مثنوى و شعر نو به سبك نيمايى ابراز علاقه نموده است.١

-*-

بوسه بر گلوى تيغ:
با كام تشنه بوسه زدى بر گلوى تيغ ***** بر خاك ريخت تا به ابد، آبروى تيغ
نامى ز آب چشمه‌ى حيوان نمانده است ***** اين سان كه جاودانه شدى از سبوى تيغ
هويى زدى به عرصه‌ى عشق از صفاى دل ***** در دم فرو نشست همه هاى و هوى تيغ
بالاى نيزه هم، گل آواز تو شكفت ***** خاكستر از صداى تو شد آرزوى تيغ
بعد از تو اى ستاره‌ى آلاله‌هاى پاك ***** روييد لاله‌هاى فراوان به كوى تيغ

***

حريق سبز:
از حريق سبز ياد تو جهان آتش گرفت ***** آسمان خون گريه كرد و كهكشان آتش گرفت
نام تو راز غريب ارغوان و آتش است ***** تا به لب آوردمش، ديدم، زبان آتش گرفت
پاس همدردى است يا آتش زبانى‌هاى من‌؟ ***** قصّه‌ى داغ تو گفتم، ارغوان آتش گرفت
لب گشودى بى‌گلو، گل از گلوى نى شكفت ***** نوبهار ديگرى آمد، خزان آتش گرفت
در غم سنگين تو دريا به خاكستر نشست ***** كوه آتش آب شد، آتشفشان آتش گرفت

***

در گوش نى:

به ميدان مى‌برم از شوق سربازى، سر خود را ***** تو هم آماده كن اى عشق، كم‌كم، خنجر خود را
مرا گر آرزويى هست باور كن به جز اين نيست ***** كه در تن پوشى از شمشير بينم، پيكر خود را
هواى پر زدن از عالم خاكى به سر دارم ***** خوشا روزى كه بينم بى‌قفس بال و پر خود را

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٦، ص ٣٨٠٢.