ذبيح اللّه صاحبكارى كه به «صاحبكار» شهرت يافته و تخلّص «سهى» را در شعر برگزيده در سال ١٣١٣ ه‌. ش در روستاى دولت آباد از توابع تربت حيدريه متولد شد. وى پس از گذراندن دروس ابتدايى در زادگاهش، جهت كسب علوم دينى به تربت حيدريه رفت و سپس به مشهد مهاجرت نمود. در سال ١٣٤٢ شمسى به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد. سهى از غزلسرايان بسيار مشهور خطّه‌ى خراسان مى‌باشد. سبك و شيوه‌ى غزلش بيشتر مايل به هندى و عراقى است.

سهى در مشهد، با انجمنهاى ادبى مراوده داشت. در سال ١٣٤٣ شمسى مجموعه‌اى از منتخب مدايح و مراثى وى منتشر شد١.

آثار: «تصحيح ديوان حزين لاهيجى»، «سيرى در تاريخ مرثيه‌ى عاشورايى»، تصحيح تذكره‌ى مشهور «عرفات العاشقين و عرصات العارفين»، «تصحيح ديوان مشفق بخارايى».

-*-

حماسه جاويد:
نمى‌دانم چه شورى بود از عشق تو در سرها ***** كه دل‌ها مى‌زند پر در هوايت چون كبوترها
به خون پاك خود خطى نوشتى از فداكارى ***** كزان حرفى نمى‌گنجد به ديوان‌ها و دفترها
اگر هر منبر از وصف تو زينت يافت، جا دارد ***** كه از خون تو پا برجاى شد محراب و منبرها
بنازم همرهانت را كه افتادند چون از پا ***** طريق عشق را مردانه طى كردند با سرها
نمى‌دانم چه آيينى‌ست دنياى محبت را ***** كه خواهرها نمى‌گريند بر مرگ برادرها
پدرها شسته دست از جان به آب ديده‌ى طفلان ***** خضاب از خون فرزندان خود كردند مادرها
فداى پرچم سرخ تو اى سردار مظلومان ***** كه مى‌لرزد ز بيمش تا ابد كاخ ستمگرها
اگر خود تشنه لب جان بر لب آب روان داد
جهانى را ز فيض خون پاك خوش جان دادى
شهيد عشق را نازم كه گاه بذل و ايثارش ***** فلك را پشت لرزيد از نهيب رزم و پيكارش
نشد سدّ ره او در طريق عشق و جانبازى ***** نه آه سرد طفلانش نه اشك گرم بيمارش
دلم بر ماتم آن باغبان چون شمع مى‌لرزد ***** كه در يك روز پرپر شد همه گل‌هاى بى‌خارش
فداى آن سبك سيرى كه راه مقصد خود را ***** به سر پيمود چون در ره ز پاى افتاد رهوارش
كجا ديدى كه سردارى به رزم اندر ز بى‌يارى‌؟ ***** به هنگام سوارى خواهرش گردد عنان دارش
به رنگ خون به دامان شفق رنگى‌ست جاويدان ***** ز خون پاك هفتاد و دو تن يار وفادارش
گلسان ولايت را نگر كز تشنه كامى‌ها ***** لب آب روان پژمرده شد گل‌هاى بى‌خارش
لب عطشان به خون رخساره رنگين كرد مظلومى كه ***** مى‌بوسيد خير المرسلين لب‌ها و رخسارش

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٣، ص ١٨٣٢.