*
ديد محشر را چو در بالاى خون ***** زورق خود راند در درياى خون
در تنش گلزخم خون، گل كرده بود ***** در بهار او، جنون گل كرده بود
نخل پير كربلا از پا فتاد ***** سروها را سرفرازى ياد داد
فارغ از اين هستى موهوم شد ***** عاقبت قربانى قيّوم شد
زير لب مى‌گفت آن دم با حبيب: ***** يا حبيبى! يا حبيبى! يا حبيب!
در غروب آفتاب عمر من ***** يافت فصل خون كِتاب عمر من
اين كتاب از عشق تو شيرازه يافت ***** اعتبارى بيش از اين اندازه يافت
در دل هر قطره خون، بحرى‌ست ژرف ***** كار عشق‌ست اين و كارى بس شگرف!
پرده بالا رفت و ديدم هست و نيست ***** راستى ناديدنيها ديدنى‌ست

***

رجعت سرخ:
كربلا را مى‌سرود اين بار روى نيزه‌ها ***** با دو صد ايهام معنى‌دار روى نيزه‌ها
نينواى شعر او، از ناى هفتاد و دو نى ***** مثل يك ترجيع شد تكرار روى نيزه‌ها
چوب خشك نى به هفتاد و دو گل آذين شده‌ست ***** لاله‌ها را سر به سر بشمار! روى نيزه‌ها
زخمى داغند اين گل‌هاى پرپر، اى نسيم! ***** پاى خود آرامتر بگذار روى نيزه‌ها
يا بر اين نيزار خون، امشب متاب اى ماهتاب ***** يا قدم آهسته‌تر بردار روى نيزه‌ها
قافله در رجعت سرخ است و جاده فتنه جوش ***** چشم ميرِ كاروان، بيدار روى نيزه‌ها
صوت قرآن است اين يا با خدا در گفت‌وگوست ***** روبرو بى‌پرده در انظار روى نيزه‌ها
با برادر گفت زينب: راه دين هموار شد ***** گرچه راه توست ناهموار روى نيزه‌ها
خواهرش بر چوب محمل زد سر خود را كه آه! ***** تيره‌تر باد از شام تار روى نيزه‌ها
اى دليل كاروان! لختى بران از كوچه‌ها ***** بلكه افتد سايه‌ى ديوار روى نيزه‌ها
زنگيان، آيينه مى‌بندند بر نى، يا خدا ***** پرده برمى‌دارد از رخسار روى نيزه‌ها
چشم ما آيينه آسا غرق حيرت شد، چو ديد ***** آن همه خورشيد اختر بار روى نيزه‌ها

***

يادگار خيمه‌هاى سوخته!:
زينب! اى شيرازه‌ى ام الكتاب ***** اى به كام تو، زبان بو تراب
اى بيانت سر به سر طوفان خشم ***** نوح مى‌دوزد به طوفان تو چشم
در كلامت؛ هيبت شير خدا ***** در زبانت، ذو الفقار مرتضى
خطبه‌هايت كرد اى اخت الولى! ***** راستى را، كار شمشير على